Tuz Duman Kumda

Gümüşlük sahilinin sağına yürüyoruz, elimizde terlikler; denizi, kumu, çakılları hissediyoruz çıplak ayaklarımızda. Yolun solunda, sağ tarafta kocaman ahşap masa ve sandalyeleri ile bize göz kırpıyor Tuz Duman Kumda. Solda Gümüşlük Müzik Festivali’nin üssü, yeşillikler içinde minik bir çalışma alanı, az ilerisinde barı ve lokantası. Self servis burası. Tuz Duman Kumda’nın ortakları Tevfik (Mavioğlu) ve Özge (Somer)’yle merhabalaşıyoruz uzaktan. Bir masa seçip ayağımızı kuma sokuyor, denizin kokusunu içimize çekerek soluklanıyoruz.

Tevfik balıklarıyla ilgilenirken

Kış ayları da dâhil olmak üzere tam 1 senedir açık burası. Kesişmelerden, denk düşülen yollardan, Off Gümüşlük’te hediye edilen bir füme aletinden gelinen bir hikâye. 2015 ve 2018’de ayrı ayrı İstanbul’dan buraya, Bodrum’a çevirmişler rotalarını. Ve dostlar buluşması olmuş Gümüşlük’te. 

Neden? diye merak ediyoruz. 

“Bodrum’un geçişi kolay, ne yokluk var ne çok şehir, göç etmenin kolay olduğu yerlerden. Kışın sessiz sakin, az insan bol huzurlu. Komün bir yaşam hakim, herkes birbirine yardım ediyor. Kışın burada müdavimlerle dost olduk, çevredeki neredeyse herkes aynı zevklere sahip, sürekli yan masayla tanıdık çıkıyorsun. Bu bizim için ev gibi hissettiren bir yaşam.” 

Adı nereden geliyor? Sizi farklı kılan ne?

Bu soru sorulur sorulmaz sofrayı bir kahkaha alıyor. Tevfik cevaplıyor hemen; “Funda (Açıkbaş)'nın fikriydi diyor. Salamura için tuz, füme için duman, burası da kumda kafe, biz de içinde olunca adı Tuz Duman Kumda oldu. 

Özge’yle kendilerinden geçiyorlar anlatırken. 

"Her gelen kendine göre yorumluyor, tuzda kumda, tuzlu kumlu… Sürekli isim değişiyor ve bu olay çok hoşumuza gidiyor, tatlı bir birliktelik yaratıyor.” diye ekliyor Özge. Ne değişik isim hakikaten ama bir kere gidip burayı yaşadıktan sonra isim bir daha aklınızdan çıkmıyor. 

Önce hangisinden başlasak?

Fotoğraf: Özge Somer

Pazartesileri kapalı, 9 farklı vegan mezesiyle de 14.00-22.00 arası açık dükkân. Geldik diye bir şey yemek ya da içmek zorunda da değilsin üstelik. “Bir denize atlayıp çıkacağım, şuraya uzanıp gözlerimi kapatacağım” dersen de kapılar açık. Rezervasyon almıyorlar. Üzülüyoruz. Nedenini açıklıyorlar: “Geri dönen çok oluyor ama sürekli soru soran birileri yok, kendilerini zorunda hissetmiyorlar, istedikleri zaman istediklerini alıyorlar. Bir de self servis olduğunu hatırlatıp boşları getirirlerse çok seviniyoruz.” Gülüşüyorlar. “Burada olmayan bir konsept olduğu için tutuldu bence.” diye ekliyor Özge. Bizce de öyle. Buranın rahatlığını seven, peşinden giden bir grup var. 

Denize girmek için enerjimizi toplarken gölgede manzaranın keyfini çıkarıyoruz

Müdavimlerinizle ilişkileriniz nasıl peki? diye soruyoruz. “Hedeflediğimiz kitleyle kavuşmanın sevinci içindeyiz. İnsan gibi insan, biz gibi bir kitle.” 

Burayı anlatmak için söylenebilecek en güzel sözleri söylediler bile, bize de zeytinyağlı işkembe yanına da Özge’nin ellerinden ekşi mayalı ekmek söyleyip günü batırmak kaldı. Bu arada Tevfik ve Özge çok duygusal olduklarını, müşterileri mutsuz olursa buna onlardan bile fazla takıldıklarını ama çıkarken edilen bir “teşekkür”ün her şeye değdini söylüyor. Zaten buraya geldiğinizde yüzünüzün gülmemesi pek de mümkün değil bizce.