Altın Gün’ün tutan formülü

Albüm: Altın Gün, Aşk

Süre: 40 dakika

Plak şirketi: Glitterbeat Records

Yayın tarihi: 31 Mart 2023

Gece (2019) albümüyle Grammy adaylığı kazanan, yerel ve yabancı müzik çemberinde geniş çaplı yankılar uyandıran ve -belki de- dünyanın en tanınır “Türkçe” rock grubu Altın Gün, 5. stüdyo albümünü yayımladı.

Bir plak koleksiyoneri olan ve dünyanın dört bir tarafından gelen birçok müziğin peşinde koşan Jasper Verhulst’un 2016-2017 yılları arasında başlattığı proje, On’la (2018) hayat bulmuştu. Vokallerde ve klavyede Merve Daşdemir; saz, synthesizer, klavye ve (yine) vokallerde Yıldız Ecevit’le ikisi Türkiye kökenli toplam 6 üyeden oluşan Altın Gün, Türkiye’nin farklı coğrafyalarından geleneksel folk şarkılarını Anadolu rock’ın esiniyle yeniden yorumladı. 

On ve Gece albümüyle daha çok Barış Manço & Kurtalan Ekspres, Erkin Koray ve Cem Karaca gibi Anadolu rock ikonlarının izinden giden Altın Gün, Türk folk müziğiyle rock ‘n’ roll ve funk’ı bir araya getirdi. 2021 yılında birkaç ay arayla yayınlanan Yol ve Âlem albümleri, COVID-19 izolasyonunda yazılmış; grup üyelerinin evlerinde aldıkları demo kayıtları aralarında çevrimiçi paslaştıkları bir süreç sonunda dünyayla buluşmuştu. 

Yol ve Âlem’de ilk iki albümünün folk-rock ses manzaralarını space elektronik, disko, synth funk ve synthpop gibi janrlarla genişleten Altın Gün; ‘70’lerin Anadolu rock’ını Nur Yoldaş’ın pop’uyla değiştirdi. İki yıllık bir aranın ardından birlikte stüdyoya dönen grup, Japer Geluk’la kaydettikleri yeni albümleri Aşk’la ise bir öze dönüş gerçekleştirdi.  

^{Altın Gün, Aşk}

Altın Gün’ü Grammy adaylığına getiren süreç; King Gizzard & The Lizzard Wizzard’da da yansımalarını bulan, Gaye Su Akyol’u Iggy Pop’un BBC 6’teki radyo programında dahi birden fazla kez dinlememize vesile olan Anadolu rock janrı için tazelenen ilgiyle yakından ilgili. 

Batılı kulakların uzağında kalan ve Jasper Verhulst gibi müzik geek’leri için bir hazine niteliği taşıyan ‘70’lerin Anadolu rock’ını sıra dışı bir ses olarak küresel sahneye taşıyan Altın Gün, Türkiye’nin folk müzik geleneğini günümüzde de karşılık bulacak yorumlamalarla buluşturdu. 

Grup birçok dinleyicisi için Türkçe sözleriyle aşılamayacak bir dil bariyerinin arkasında yaşanabilecek bir deneyim vadetse de Altın Gün’ün psikedelik folk-rock adaptasyonlarının ayakları yerden kesen enerjisi bunu telafi etti. Zira grup kimilerine göre “bir Türk düğününde dans edilebilecek bir müzik yapıyordu”. Verhulst’un melodik bas gitarının Yıldız Ecevit’in elektro bağlamasıyla etkileşimi ve Ecevit’le Daşdemir arasında mekik dokuyan retro titreşimli vokalleri bir tarafa,  grubun demode kayıt metotlarıyla cömert synthesizer kullanımına borçlu olan buğulu funk ses manzaları diğer tarafa; şenlikli Altın Gün müzik dünyasının bir alametifarikası bu düğün havası. Ayrıca, grubun âdeta bir kutlama havasında geçen ve seyirciyle bire bir iletişim hâlinde olan konserlerini de bunun bir şahidi olarak görmek mümkün. 

Öte yandan tüm bunlar, Altın Gün’ü kültürler ve on yıllar arası bir elçi olarak konumlayan haklı algılanışları ötesinde, yaratıcı müzik üretimiyle öne çıkan ve antika müzik meraklarını heyecan verici yeni boyutlara taşıyan bir grup olarak tarif etmemize yeter mi emin değilim. Grup, onlarla özdeşleşen psikedelik Anadolu folk-rock ses bilinçaltlarına 2021’deki çifte albümleriyle elektronik müziğin synth’e bulanmış, drum machine’li hülyalarını getirmiş olabilir. Ancak bunun Altın Gün’ün özgün üretimlerden ziyade ödünç alınan müzikal miraslarla hareket eden bir grup olduğu gerçeğini değiştirdiğini düşünmüyorum. 

Tüm bunlar Altın Gün’ün düpedüz taklitçi ve dinlemeye değer olmayan üretimler yaptığı anlamına gelmiyor tabii ki. Günümüzün janrlar arası hibrit müzik dünyasında rock ‘n’ roll’un istisnai bir devrini pop’la, bir erken ‘80’ler New York mirası disko müziğini Mustafa Özkent’in funk’ıyla bir araya getirerek bir çekim merkezi yaratmak şapka çıkartılacak bir iş. Ancak bu iş nefesleri kesen, ufuk açıcı fikirler taşıyan bir yenilikçiliği hiçbir zaman taşımadı.

Grubun son albümü Aşk da bundan nasibini aldı. Altın Gün’ü altılı olarak yeniden stüdyoda bir araya getiren albüm süreci, 2021’in synthpop rüzgârından sonra grubun folk rock köklerine banal bir ziyaretle sonuçlandı. Drum machine vuruşlarıyla dolu, synthesizer’la yıkanmış ve sisli bir atmosferi öne çıkaran şarkılarını rafa kaldıran grup; psikedelik uzamlara yerleştirdikleri bangırtılı Anadolu rock’ı canlandırdıkları yeni albümlerinde temellendikleri ‘70’li yıllara bir aşk mektubu daha yazdı. 

Aşk’ın retro stüdyo ve kayıt ekipmanlarına (albüm kasetlere kaydedildi) sıkışan, Altın Gün aracılığıyla dirilen Anadolu folk şarkıları; grubun On ve Gece albümlerinde çalıştığını gördüğü formüllerin bir başka eseri: Dans ve şenlikle, alışılagelmedik müzikal bir bileşimin kutlama havasıyla dolu. Ancak yolculuklarının başında taze olduğunu tartışabileceğimiz o bileşim, maalesef Aşk albümünde yavanlaşmış bir paket üretimden fazlasını sunamadı. 

Alternatif işler:

• Grazia - Grazia
• El Michels Affair - Yeti Season