Hangi Coffee Department durağında buluşalım?
Hava güzel, İstanbul güzel, Coffee Department kahveleri bi’ başka güzel . Hepsini tek bir oturuşta değerlendiriyor ve üç ayrı noktadaki Coffee Department şubelerinin peşine takılıyoruz.
Daha fazlasını öğren →
Fransa organik domuz eti, sığır eti ve tavuğa yönelik talebin düşmesiyle birlikte fabrika çiftçiliğinde büyük bir U dönüşü yaparak çiftçileri daha düşük fiyatlı et üretmeye çağırıyor. Tarım Bakanı Marc Fesneau, Tarımsal Sanayi Toplantısı’nda yaptığı konuşmada “Pazarın giriş seviyesi üzerinde çalışmamız gerektiğini kabul etmeliyiz. Hayvan refahı sorunları ancak yüksek kaliteli ete para ödeyecek birisini bulduğumuz takdirde işe yarar," dedi.
- Neden önemli? Gıda endüstrisi hayvan refahı ve bunun neden olduğu çevresel hasar nedeniyle baskı altında. Gübrelerdeki nitratlar ve bölgedeki domuz, kümes hayvanı ve süt hayvancılığından kaynaklanan atıklar yeşil algler ve plajlarda karşılaşılan çok sayıda ölümle ilişkilendiriliyor. Ancak %11'lik gıda enflasyonu alışveriş yapanları daha ucuz et için organik ürünlerden kaçınmaya itiyor.
- Ne dediler? Tüketim Analisti Pascale Hébel “Altı yıl önceki nüfusun yarısıyla karşılaştırıldığında Fransız halkının yalnızca %30'u artık kalite için daha fazla ödeme imkânına sahip," dedi. Hükümetin et tüketimini azaltma çabalarına rağmen Fransızların et tüketim oranı küresel ortalamanın neredeyse iki katı. Kümes hayvanı devi LDC'nin üst düzey yöneticilerinden ve endüstri grubu Anvol'un liderlerinden Gilles Huttepain, "Hedefimiz standart üretimin yeniden fethi. Fransa'da yenilen her iki tavuktan biri artık yurt dışından geliyor. Piyasayı ithalattan kurtarmak için yılda 400 yeni standart tavuk kümesi inşa etmeliyiz," dedi.
- Arka plan: Fransa, Avrupa Birliği'nin en büyük sığır eti tedarikçisi olmasının yanı sıra ikinci büyük süt; üçüncü büyük domuz eti üreticisi konumunda. Üretimlerinin yalnızca %1'i organik olan ve yöntemlerini değiştirme baskısı altında kalan Fransız domuz üreticileri artık kendilerini haklı görüyor. Lobi grubu Inaporc'tan Anne Richard: “Organik ürün üretimi yatırımı yapan insanlar artık kendilerini sıkışmış durumda buluyorlar,” dedi. Mandıra çiftçisi Mathieu Courgeau şunları söyledi: "Zamanı geri alıyoruz. Kalite çabasından vazgeçip 1960'lardan bu yana yaptığımız şeyi yapmaya; gizli toplumsal ve çevresel maliyetler ne olursa olsun daha ucuza üretmeye devam etmeye devam ediyoruz," dedi.
Kaydet
Okuma listesine ekle
Paylaş
İLGİLİ BAŞLIKLAR
NEREDE YAYIMLANDI?
Elazığ'ın 250 dönümlük Alpagut Bağları'ndan bildiriyoruz: Coğrafya, kültür ve kalkınma. apéro gazete'de bu hafta bağbozumu ziyaretinden akılda kalanlar var.
04 Eki 2023
YAZARLAR
apéro
İştah ve ufuk açan yemek yayını. Her çarşamba ve cumartesi önlüğünü giyer.
İLGİLİ OKUMALAR
Bir restoran, bulunduğu kentin yeme-içme kültürünü ne ölçüde değiştirebilir? Urla’da yerel ürünler ve üreticiler etrafında gelişen restoran kültüründen ilham alan Bertha, Çanakkale’de nasıl bir dönüşümün parçası olmayı hedefliyor? Danışmanlar Osman Sezener ve Sabiha Apaydın ile yatırımcı Yağız Öngen, bu soruya mutfaktan servise, yerel üretimden gastronomi turizmine uzanan farklı açılardan yaklaşıyor.
Kemikleri ve iç organlarıyla yenen ortolan kuşu, Fransız gastronomisinin en tartışmalı yemeklerinden biri. Dumas’nın mutfak sözlüğünden "Succession"a uzanan hikayesi, bir lokmalık haz uğruna hayvanlara çektirilen acıyı gündeme getirirken geleneksel olarak ortolanları yerken başa örtülen peçete, başka bir soruyu da akla getiriyor: Yemek yerken neden saklanırız?
Nezleyken elma neden elma gibi gelmez, kırmızıya boyanmış beyaz bir şarap kırmızı şarap gibi algılanabilir mi? Lezzet yalnızca dilimizin işi değil. Koku, görme ve ağızda oluşan duyumların kesişiminde şekillenen bu deneyim, bir yiyeceği tanımamızdan onu sevmemize kadar pek çok şeyi etkiliyor.
Batı Karadeniz’in iç kesimlerindeki Daday, deniz etkisinin azaldığı, yüksek rakımlı ve ormanlık bir coğrafyada yer alıyor. Ormanlar, meralar, tarım arazileri ve köyler birbiriyle iç içe. Üretim ise iklimin ve mevsimlerin çizdiği sınırlar içinde ilerliyor. İki gün boyunca ziyaret ettiğimiz çiftlikler, bu koşullarla kurulan farklı ilişkileri anlamak için iyi birer durak.
Bir zamanlar İstanbul’un takvimi deniz üzerinden tutulurdu. Palamutun, lüferin ve uskumrunun gelişi mutfakta neyin pişeceği kadar, kayıkların ne zaman suya ineceğini, balıkçı tezgahlarının görünümünü ve şehrin gündelik akışını da belirliyordu. Bazı şeyler hiç değişmiyor. Ekim geldiğinde İstanbul’da gözler hâlâ yeniden denize çevriliyor.
