Şanlıurfa ile ilgili hikayeler

Türkiye’nin müze potansiyeli olağanüstü. Her şehirde bir arkeoloji müzesi olması da büyük bir zenginlik fakat her müzenin kendi ayırt edici kimliğini daha görünür kılması daha büyük bir kazanım olur. Peki isimlendirmeden başlayarak kimlik, anlatı ve deneyim bakımından müzelerimizi nasıl ileriye taşıyabiliriz?

Kaybın ismini koymamıza rağmen gelecekten vazgeçmemek ve geleceği kurmak konusunda ısrarcı olmak. “Israr etmeliyiz” çünkü çocuklara ve gençlere hikâyelerini yazabilecekleri bir dünya borçluyuz.

Türkiye’de çocuğa yönelik şiddet, istismar, ihmal ve ölüm vakaları her geçen gün daha da artıyor. Bir yanda bayram kutlamaları yapılırken, diğer yanda çocuklar evlerinde, okullarında, sokakta ve “çalışırken” hayatını kaybediyor. Peki Türkiye, kendi çocuklarını neden koruyamıyor? Veriler, bize bu konuda ne söylüyor?

Geçen hafta Türkiye’de yaşanan okul saldırılarının ardından okullarda şiddet meselesi artık tekil bir güvenlik vakasından çıkarak okul güvenliği, gençlerin ruh sağlığı, silaha erişim, erken uyarı ve okul içi destek sistemleriyle birlikte düşünülmesi gereken bir tabloya dönüştü. Özellikle ortaokul çağındaki çocuklara çok geç kalmadan, onları küçümsemeden, onları etiketlemeden ve onları sadece sorun gibi görmeden ulaşmak zorundayız. Peki nasıl?