roman ile ilgili hikayeler

"Leylekler Aşklar Söylentiler" romanıyla bir Cumhuriyet ailesi üzerinden toplumumuzun yüz yıllık değişimini irdeleyen Sedef Betil, bu değişimin karakterini şöyle resmediyor: "Günümüzde düşünce ufuklarımız daraldı. İleriye ışık tutan hiçbir şey yok. Bir sürü şey üretiliyor ama bir yandan da iyi kötü, doğru yanlış, içleri boşaltılmış değerler kargaşası yaşanıyor. Artık yaygın bir sorun bu!"

Beş öykü kitabı ve kadınlar, çocuklar ve hayatın türlü acılarına göğüs geren karakterleriyle tanıdığımız Polat Özlüoğlu'nun ilk romanı "Kalbin Durduğu Bütün Zamanlar" öyküsü, kurgusu ve dilinden çok romanı alıp götüren Meşhur Hanım'la anılacak. Kitabın hikayesini Özlüoğlu'ndan dinledik.

2025 Nobel Edebiyat Ödülü, Macar yazar László Krasznahorkai’ye verildi. Bu tercihin gerekçesi de tek cümlelik bir manifesto gibiydi: “Apokaliptik terörün ortasında bile sanatın gücünü yeniden doğrulayan sarsıcı ve vizyoner külliyatı.” Bu cümledeki her sözcük, László Krasznahorkai’nin dünyasına ait: Vizyoner, yıkımın tam ortasında, ama hâlâ sanata, hâlâ dile inanan bir yazar.

Metis Yayınları'ndan çıkan Anne de Marcken imzalı "Sonsuza Dek Sürüyor, Derken Bitiyor"un ilk baskısı önemli bir satış rakamına ulaştı. 2024 Ursula K. Le Guin Kurgu Ödülü'nün de dahil olduğu pek çok ödül alan kitap, yazarın tercih ettiği motifler, bilmeceler ve sürreal olarak tanımlanabilecek anlatı tercihleriyle oldukça cesur bir deneme.

Zamanla kabuk tutsa da çocukluğun yaraları hiçbir zaman geçmez. Aile, gerçek bir aile olamamışsa bir "yuva" değil, sürgün mekanıdır... Travmalar ise aile geleneği içine hapsolursa yazgı hâline gelebilir. Edebiyatseverlerin iki romanıyla tanıyıp sevdiği Alex Schulman, kendi hayatından biriktirdiği sorularla birlikte işte tam da buna odaklanıyor: Bir çocukluk travması ömür boyu sürebilir mi?

Türk edebiyatında büyülü gerçekçilik akımının usta isimlerinden İsmail Güzelsoy, "Saf – Suya Anlat" adlı romanıyla okuru masal ile gerçek arasında, unutulmuşluk, hiçlik ve boşluk üzerine kurulmuş bir yolculuğa davet ediyor. Subala’nın masumiyeti, Lisa’nın acıdan örülmüş sessizliği ve İbn Luka’nın varoluşçu gölgesi... Bu dünyada kaybolmadan ilerlemek mümkün mü?