Japon şarap üreticilerinin California'da canlanan mirası
35 Yaş Altı 3 Şef Yarışması’nı kazanan genç şefler belli oldu
"Gıdanın Geleceği için Yerel ve Atıksız Mutfak" temasıyla düzenlenen 35 Yaş Altı 3 Şef Yarışması, 13 Şubat’ta düzenlenen finalle sonuçlandı. 2023 yılından bu yana düzenlenen yarışma, genç şeflerin gıda atıklarını azaltma ve sürdürülebilir…
Daha fazlasını öğren →
California, 20. yüzyılın başlarında Japon göçmen şarap üreticileri için önemli bir merkezdi. Ancak 1913'te yürürlüğe giren "Yabancı Arazi Yasası" ve sonraki düzenlemeler, Japonların toprak satın almasını veya işletmesini yasakladı. Bu durum, şarap üretimiyle uğraşan birçok Japon aileyi sektörün dışında bıraktı.
Kanae Nagasawa, bu mirasın önemli isimlerinden biriydi. 1875'te Sonoma'ya taşınarak Fountaingrove Winery’yi kurdu ve bölgedeki şarapçılığın gelişimine büyük katkıda bulundu. Ancak mülkiyet yasaları nedeniyle şaraphanesi elinden alındı ve ailesi 2. Dünya Savaşı sırasında toplama kamplarına gönderildi. Bunun ardından Japon şarap üreticilerinin California’daki 40-50 yıllık mirası büyük ölçüde silindi.
Atalarının izinde: Yeni nesil Japon şarap üreticileri
Son yıllarda Japon şarap üreticileri bu kaybolan mirası yeniden canlandırmak için çalışıyor. Sonoma’daki Freeman Vineyard and Winery’nin yardımcı şarap üreticisi Eiji Akaboshi, ailesinin geçmişini araştırarak büyük-büyük amcası Nagasawa’nın şarapçılık mirasını keşfetti. Bu bağ Akaboshi için aynı zamanda kültürel bir sorumluluk hâline geldi.
Tokyo’da büyüyen Akiko Freeman da benzer bir yolu takip etti. California’ya taşındıktan sonra eşiyle birlikte bir şaraphane kurdu ve şarap üretimine başladı. Büyükannesinden öğrendiği Japon tütsü sanatı kōdō harmanlama becerilerini geliştirmesinde önemli bir rol oynadı.
Japon üzümleri, yeni yönelimler
Napa Vadisi’ndeki Kazumi Wines’ın sahibi Michelle Kazumi Sakazaki, Japonya’ya özgü Koshu üzümünü Napa’da yetiştirerek benzersiz tat profilleri elde ediyor. Japonya’ya da ihraç edilen bu şarap, gelenek ve inovasyonu birleştiriyor.
Materra Cunat Family Vineyards’ın sahibi Miki Cunat ise Japon mutfak geleneğinden aldığı ilhamla şarap üretimine yöneldi. Şarabı Shinkan Chardonnay, büyükbabasının ormancılık tekniklerine saygı duruşu niteliğinde.
Japon şarap üreticileri geçmişte kaybettikleri mirası yeniden canlandırarak California’nın şarapçılık sahnesinde kendilerine sağlam bir yer edinmeye çalışıyor. Atalarının izinden giden bu yeni nesil, gelenek ile modern teknikleri harmanlayarak geleceği yeniden tanımlıyor.
Kaydet
Okuma listesine ekle
Paylaş
NEREDE YAYIMLANDI?
Japon şarap üreticilerinin California’daki kayıp mirası yeniden canlanıyor. Ardberg’in 25. yılında Ardbeg Viski Kulübü üyelerine özel Eureka! isimli yeni bir edisyon sunuldu.
19 Şub 2025
YAZARLAR
apéro
İştah ve ufuk açan yemek yayını. Her çarşamba ve cumartesi önlüğünü giyer.
İLGİLİ OKUMALAR
Bir restoran, bulunduğu kentin yeme-içme kültürünü ne ölçüde değiştirebilir? Urla’da yerel ürünler ve üreticiler etrafında gelişen restoran kültüründen ilham alan Bertha, Çanakkale’de nasıl bir dönüşümün parçası olmayı hedefliyor? Danışmanlar Osman Sezener ve Sabiha Apaydın ile yatırımcı Yağız Öngen, bu soruya mutfaktan servise, yerel üretimden gastronomi turizmine uzanan farklı açılardan yaklaşıyor.
07 Kas 2026
Kemikleri ve iç organlarıyla yenen ortolan kuşu, Fransız gastronomisinin en tartışmalı yemeklerinden biri. Dumas’nın mutfak sözlüğünden "Succession"a uzanan hikayesi, bir lokmalık haz uğruna hayvanlara çektirilen acıyı gündeme getirirken geleneksel olarak ortolanları yerken başa örtülen peçete, başka bir soruyu da akla getiriyor: Yemek yerken neden saklanırız?
Nezleyken elma neden elma gibi gelmez, kırmızıya boyanmış beyaz bir şarap kırmızı şarap gibi algılanabilir mi? Lezzet yalnızca dilimizin işi değil. Koku, görme ve ağızda oluşan duyumların kesişiminde şekillenen bu deneyim, bir yiyeceği tanımamızdan onu sevmemize kadar pek çok şeyi etkiliyor.
Batı Karadeniz’in iç kesimlerindeki Daday, deniz etkisinin azaldığı, yüksek rakımlı ve ormanlık bir coğrafyada yer alıyor. Ormanlar, meralar, tarım arazileri ve köyler birbiriyle iç içe. Üretim ise iklimin ve mevsimlerin çizdiği sınırlar içinde ilerliyor. İki gün boyunca ziyaret ettiğimiz çiftlikler, bu koşullarla kurulan farklı ilişkileri anlamak için iyi birer durak.
Bir zamanlar İstanbul’un takvimi deniz üzerinden tutulurdu. Palamutun, lüferin ve uskumrunun gelişi mutfakta neyin pişeceği kadar, kayıkların ne zaman suya ineceğini, balıkçı tezgahlarının görünümünü ve şehrin gündelik akışını da belirliyordu. Bazı şeyler hiç değişmiyor. Ekim geldiğinde İstanbul’da gözler hâlâ yeniden denize çevriliyor.
