Kahvaltının "ekmekçe"si

Sabah kalktığı anda yemek yiyebilen biri olmadığını söyleyen Erman’ın belli bir kahvaltı ritüeli yok: “Ama illa bir ritüelden bahsedeceksek geç kahvaltı yapmak gibi bir ritüelim olduğunu söyleyebiliriz. Tek başıma olduğumda kendime özenmeye genellikle üşenirim. Çok uğraştırmayan basit ama besleyici yemekleri tercih ediyorum.”

İki dilim Bröd arası blok mozzarella ve İzmir tulum

I) Ya hep ya hiç kahvaltısı

Erman, kahvaltıyı önemli bir öğün olarak kabul ediyor. Günümüzde bize küçüklüğümüzde öğütlendiği gibi her sabah kahvaltı yapmanın pek de kolay olmadığına değiniyor: “Bu konuda sanırım ‘ya hep ya hiç’ tarafındayım: ya gerçekten birçok seçenek barındıran kallavi bir Türk kahvaltısı ya da çok basit bir tost veya ekmek ve peynir ikilisi.”

Brioche üstü rezeneli Erzincan tulum kreması

II) “Ekmekçi”den bağımsız bir ekmek

Ekmek ve ekmek türevsiz yapılan bir kahvaltıya “kahvaltı” demek Erman için oldukça güç ve kesinlikle “ekmekçi” olmasından bağımsız olarak ortaya koyduğu bir düşünce. Yulaf işin içine girerse bu konuda biraz esneyebileceğini söylese de kulağa pek gerçekçi gelmiyor.

"Ekmek bıçağım nerede?"

Ekmeğe dair hassasiyetini ifade edebilmek için meselenin biraz da maşerî tarafına el atıyor: “Çok ekmek tüketen bir toplum olduğumuz için bunun çoğu kişi için de böyle olduğunu zannediyorum. Ekmekle ilişkimiz onu bir yemeğin yanında eşlikçi olarak görmekten ziyade diğerlerini ekmeğe katık etmek üzerine.” Anlaşılan o ki ekmek belki ekmekçiden bağımsız ama ekmekçi ekmekten bağımsız değil.

Kahvaltı sofrasından uzak kaldığı bazı günlerde nostaljik bir tercih olarak simit ve ayran ikilisine gittiğini söyleyen Erman “ekmeksiz doymamak” tabirini de usulca arkalıyor: “Ekmek ve türevlerini bu denklemden çıkarmak sofra alışkanlıkları açısından oldukça radikal bir karar olur.”

"Biraz da senin tostunun tadına bakayım"

III) Tulum, tulum, biraz daha tulum

Bazen kızarmış bir dilim üzerine bir parça peynirle bazen de bu sofrada olduğu gibi yanında çırpılmış yumurtayla tost hâlinde. Misafire daha fazla özenilmişse brioche üzeri füme dana kaburga, rezeneli Erzincan tulum kreması ve göz yumurtayla. Eşlikçisi otlu mantarla. Erman’ın aynı anda hem sade hem de özenli olmayı başarabilen “Bröd” kahvaltısı: pestolu domates, roka ve tane hardallı vinaigrette, biraz acuka, kimi tabakta Erzincan kiminde İzmir ama hemen hemen hepsinde var olmayı başarabilen malzeme tulumla.

Göz yumurtadan alınan göz hakkı

IV) Bir ekmeğin iki yarısı: Paylaşım kültürü

Bütün kültürlerde sadece kahvaltı değil tüm yemek masalarının birliktelikleri ve özel günleri çağrıştırdığına değinen Erman, bu hususta sofranın oynadığı rolü: “Ben de annemlere kahvaltıya gittiğimde çok daha geniş seçenekli bir masayla karşılaşıyorum. Bu insanları o masa etrafında daha fazla vakit geçirmeye, sohbet etmeye ve birlikte olmaya teşvik ediyor. Yoksa sabah işe giderken elinde bir poğaçayla kahvaltı yapan binlerce insan var. Fakat bir kahvaltı masasına oturmanın birlikteliğe işaret ettiği ya da birini kahvaltıya çağırmanın uzun sürmesi beklenen samimi bir etkinlik olduğu aşikâr.” şeklinde açıklıyor.

O tabak bitecek

Söz dönüyor dolaşıyor ve son lokmada tabii ki tekrar ekmeğe geliyor ama daha naif bir yerden: “Bence ekmeğini paylaşmak deyiminin çıkışı da benzer bir noktadan: seninle ekmeğimi paylaşıyorum çünkü sen benim için önemlisin.”