<img src="https://images.aposto.com/2026/1/3/1770185873044.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="0.67" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Amuse Bouche tabağı<span fr-original-class="customBullet" fr-original-style="font-size: 24px; line-height: 12px; vertical-align: middle; display: inline-block;" style="font-size: 24px; line-height: 12px; vertical-align: middle; display: inline-block; box-sizing: border-box;">•&nbsp; Simurg Inn’de bir akşam yemeği: Simurg Inn’in şefi Luca Eyüboğlu, mutfağını Yeşil Michelin Yıldızlı The Barn and the Farm’ın Şefi Buğra Özdemir ile Dardanos Mutfak Akademisi Kurucusu Erhan Babaç’a açtı. İkili, Kuzey Ege mutfağının hem deniz hem topraktan beslenen malzeme seçkisinden oluşan bir menü hazırladı.<ul fr-original-style="padding-inline-start: 20px;" style="padding-inline-start: 20px; margin-top: 0px; margin-bottom: 1em; box-sizing: border-box;"><li fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Neresi? Dilara Karabay tarafından kurulan ve ismini zümrüdüanka kuşundan alan Simurg Inn, Çanakkale’nin Ayvacık ilçesine bağlı Ahmetçe Köyü'nde. Hem şehre yakınlığı hem de yeşille ve hayvanlarla iç içe konumuyla, bu yıl ilk kez verilen Hotel Selectionné ödülüne layık görülen Simurg Inn arınmak ve tazelenmek isteyenler için doğru adres.</li><li dir="ltr" fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Menüden:&nbsp;Kuzey Ege kıyılarından gelen karidesle hazırlanan karidesli waffle, mevsiminde toplanmış yabani otlar ile günün balığı, toprağın nemini ve dağ havasını masaya taşıyan mantar tabağı, Ayvacık kuzusu, siyah sarımsak ve yabani sarımsak yağıyla kuzu sırt öne çıkan tabaklardandı.&nbsp;</li><li dir="ltr" fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Hoşluklar: Tahin, bal, kekik poleni, rezene ve limon kabuğu gibi aromalar etrafında yaratılan petit four tabağı ise Kuzey Ege’nin tatları ve kokularıyla hoş bir uğurlama sundu.</li><li fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Bir adım ileriden: Simurg Inn ev sahipliğinde V'asbos Winery ve Gemedere Peynirleri'yle Ayvacık'ta geçirilen bir hafta sonundan notlar yakında apéro'da.</li></ul>

apéro

Malzemeler<ul fr-original-style="" style="margin-top: 0px; margin-bottom: 1em; box-sizing: border-box;"><li dir="ltr" fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">2 adet hindiba</li><li dir="ltr" fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">80 gram semizotu</li><li dir="ltr" fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">2 adet salatalık</li><li dir="ltr" fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">1 adet greyfurt</li><li dir="ltr" fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">1 adet rezene</li><li dir="ltr" fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">1 adet fındık turp</li><li dir="ltr" fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">2 adet mandalina</li><li dir="ltr" fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">10-15 dal amarant</li><li dir="ltr" fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">10-15 dal çervil</li><li dir="ltr" fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">10-15 dal kanlı kuzukulağı</li><li dir="ltr" fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">40 gram taneli hardal sos (Tarifi aşağıda)</li></ul>Yapılışı<ol fr-original-style="" style="margin-top: 0px; margin-bottom: 1em; box-sizing: border-box;"><li dir="ltr" fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Hindibalar yaprak yaprak ayrılıp semizotu ile karıştırılarak servis tabağına alınır.&nbsp;</li><li dir="ltr" fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Yeşilliklerin üzerine greyfurt ve mandalina dilimleriyle ince doğranmış salatalıklar, rezene ve turp ilave edilir.&nbsp;</li><li dir="ltr" fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Son adımda kanlı kuzukulağı, çervil ve amarant tabağa eklenip hardal sosu eklenir.</li></ol><h2 dir="ltr" fr-original-style="" style="margin: 0px; color: rgba(0, 0, 0, 0.85); font-weight: 500; padding: 0px; box-sizing: border-box;">Taneli hardal sos</h2>Malzemeler<ul fr-original-style="" style="margin-top: 0px; margin-bottom: 1em; box-sizing: border-box;"><li dir="ltr" fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">15 gram bal</li><li dir="ltr" fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">200 gram greyfurt</li><li dir="ltr" fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">40 gram tane hardal</li><li dir="ltr" fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">10 gram limon suyu</li><li dir="ltr" fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">150 gram zeytinyağı</li><li dir="ltr" fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">30 gram bal sirkesi</li></ul>Yapılışı<ul fr-original-style="" style="margin-top: 0px; margin-bottom: 1em; box-sizing: border-box;"><li dir="ltr" fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Bütün ürünler karıştırma kabına alınıp çırpma teli yardımıyla karıştırılır. Sos kıvamına kavuşunca kullanıma hazır.</li></ul>Afiyet olsun.

apéro tarif

Şef Emre Şen'in yorumuyla yılbaşı sofrası, taneli hardal soslu hindiba salatasıyla biraz ferahlık buluyor.

Biraz ferahlık: Taneli hardal sosuyla hindiba salatası

Bengisu Ecem Yıldız’ın mesleği tasarım, tutkusu ise bitkiler. Kendisiyle bitkiler eşrafıyla geçmişini, kent çiftçiliğini ve bu deneyimlerini yazıya döktüğü yayıncılık anlayışı üzerine sohbet ettik.Hayatı boyunca toprağa ve bitkilere ilgisi olan Bengisu, şehrin kaosuna karşı bu ilgiyi hayatının önemli bir parçası hâline getiriyor. Bengisu liseyi Ankara’da okuduktan sonra üniversite için İstanbul’a geliyor. Üniversitenin ilk yıllarında İstanbul’un kaosu, beton ağırlıklı bir yer olması ona iyi gelmiyor. Bitkiler alemine merakı bu yıllarda güçleniyor.Bengisu’nun kent çiftçiliğinde ilk deneyimi İTÜ’de öğrenciyken Taşkışla Bostanı’nda oluyor. Sonra EK BİÇ YE İÇ’te çalışırken, Akmerkez Alışveriş Merkezi’nin terasında gıda üretimi yapılan bir dönümlük arazide iki yıla yakın çalışıyor. İstanbul’da farklı teras bahçeciliği işlerinde de çalışıyor. Çeşitli permakültür eğitimleri ve sertifikaları alıyor. Kendisiyle aynı merakı paylaşan insanlarla tanıştıkça topluluğu da büyüyor…Üzerindeki en büyük etkiyi bırakan ise&nbsp;Danimarka’da, Samsø Adası’nda&nbsp;bir çiftlik oluyor.&nbsp;World Wide Opportunities on Organic Farms (Organik Çiftliklerde Dünya Çapında Fırsatlar),&nbsp;Türkiye'de bilinen adıyla TaTuTa (Tarım-Turizm-Takas) aracılığıyla bulduğu bu çiftlik, denizin ortasında yalnızca organik tarım yapılan bir adada. Bengisu, iki bin beş yüz kişilik nüfusu olan bu adada kendisini derinden etkileyen bir ay geçiriyor.Bengisu bu dönemde birlikte çalıştığı iki çiftçi ve üç gönüllüyle kereviz, marul, dereotu, rezene yetiştiriyor. Çimlendirilmesi, fide hâline gelmiş olanların tarlaya ekilmesi çoğunlukla elle yapılıyor, yalnızca küçük araçlar kullanıyorlar. Kompost yapıyor, kompostu toprağa yayıyorlar. Hasat yapıyorlar. Bengisu’ya göre en keyiflisi ise kendi tarlasından topladığı gıdalarla yemek hazırlayıp birlikte yemek.Bengisu bu dönem gerçekten yaşadığını hissediyor ve bu onun için çok çarpıcı bir deneyim oluyor. Sonra toprağa dokunabildiği her an toprağa yönelmeye başlıyor.Şehrin rutinine karşı doğanın, toprağın rutininin kendini bir şeye “ait hissettirdiğini” söyleyen Bengisu, bir buçuk yıldır da merakını yayıncılık aracılığıyla paylaşıyor. İstanbul’da toprağa değen bir hayat kurmuşken, toprakla haşır neşir olduğunda hissettiği enerjiyi kelimelere dökme ihtiyacı da hissetmeye başlıyor.Bengisu toprağı merak ediyor, bitkileri merak ediyor. Onun merak duyduğu bitkilerin şifaları değil, bu dünyada neden onlarla birlikte var olduğumuz. Bu merak onun zihnine bitkiler dünyasına yönelik sorduğu soruları insanlarla paylaşma fikrini ekiyor ve bu fikir hasadını Aposto’da veriyor.<p contenteditable="false" fr-original-class="custom-button-wrapper fr-deletable" fr-original-style="text-align:center" style="text-align: center; margin-top: 0px; margin-bottom: 1em; box-sizing: border-box;"><a bgcolor="#5d2a42" color="#faf7e3" contenteditable="false" fr-original-class="custom-button-link" fr-original-style="background-color:#5d2a42 !important;color:#fafbfc !important" href="https://aposto.com/n/bitkiler-esrafindan-dedikodular" rel="noreferrer" style="background-color: rgb(93, 42, 66) !important; color: rgb(250, 251, 252) !important; text-decoration: none; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Bitkiler Eşrafından Dedikodular'a abone ol</a>

Aposto P.S.

Bitkiler Eşrafından Dedikodular'dan Bengisu Ecem Yıldız

Bir kent çiftçisi

Rakı, Akdeniz içkisidir. Yaylasına düşen kara şişe gömmüş Karadenizliler de, acıyı dindirsin diye bardağından bir yudum çeken Doğulular da hiç kusura bakmasın, rakının kütüğü Akdeniz’in dalgalarını vurduğu kıyılardadır.Hoş, rakı demek abesle iştigal olur, arağın da pastisin de uzonun da hakkını yemek soframıza misafir oldukları zamanlara ayıp. Bana sorsanız bu dört içki ve bilmediğim benzerleri canlansa, sorsak “Neresi senin en sevdiğin mevki, ayrılmak istemediğin yer?”&nbsp;diye, ne Marseille verandalarını ne Ege kumsallarını ne Lübnan lokantalarını ne de Yunan tavernalarını sayarlar.Nitekim dönüp bakıyorum, aklıma kazınmış anason kokan sofralar nerede diye. Arakla tanışmam Dubai’de olmuştu, bir Lübnan lokantasında. Arak, aslında Arap ve Orta Asya dolaylarında imbikte damıtılmış içkileri ifade eden geniş bir kategori; fakat Orta Doğu'da ve özellikle Lübnan’da üzüm suması ve anasonla üretilmesi daha yaygın. İlk elime arak aldığımda çocuk avucunu anca dolduracak bardaklarda içilişi pek eğlendirmişti beni; tadıysa biraz daha buruk bir rakı gibiydi. Sonra Beyrut’ta plastik sandalyeli bir tavukçuda yine aynı bardaklara daha soğuk bir arak döktüler, bu sefer seyahatin getirdiği zevke dair bir iştahla içtik. Bu araklar damak hatıratımda yer tutmadı açıkçası. Fakat unutmadım da.&nbsp;New York’ta&nbsp;<a fr-original-style="" href="https://www.ililirestaurants.com/" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Ilili </a>isimli Lübnan restoranında annemle gittiğim brunch’ta, siparişte bir karışıklık sonrası iki kadeh yerine büyük bir karaf masamıza teşrif edince, anasonlu içkiyi haddinden fazla içmiş oldum. Biraz baharda güneşin ilk ortaya çıkışı, ana hasreti ve güzel yemeklerin etkisi de vardır eminim ama altın fileyle sarılmış şişeyi unutmadım, unutamam. Bir daha da içmedim, içemem.Uzoyla tanışıklığımız gökdelenler, kalabalık Arap mahalleleri ve şık Dubai restoranlarının tam tersi ekseninde gelişti. Uzo, yine pastis gibi daha çok suyla içilen, anason dışında sakız, rezene gibi girdilerle formülü bol keseden olan Yunanistan-Kıbrıs menşeli bir anason içkisi. Bir farkı da rakıda üzüm suması kullanılırken, uzoda tarımsal kökenli etil alkol kullanılması. Benim ilk uzom, iş için gittiğim Corfu açıklarındaki Vido adasında vapuru kaçıran arkadaşlarımı beklerken masama geldi. Garson Mario, bana bir bardak uzo ikram ettiğinde sigara yakışımda o Akdenizlilere has efkârı gördüğündendir diye düşünmüştüm. Sonra hesapta o uzoyu ve peşinden gelenleri bana kilitlediğini farkedince efkâr değil, fırsat gördüğünü anladım. Yine de sohbetimiz zihnimde baki kaldı. Daha sonra uzo, ABD’de rakı bulamadığımız günlerde tadım yaparcasına farklı markalarını denediğimiz (en iyi muadilin Barbayannis&nbsp;mavi şişe olduğuna karar verdiğimiz), Portekiz tekellerinin rakı tedariğine başlamasıyla sofra tedavülümüzden kalkan bir içki oldu.Pastisin yeriyse bambaşka. Pastis, aslında Fransa’nın güneyinde daha yaşı yüksek kesimde yaygın bir aperitif. Yemekten önce, bazen de sonra, azar azar ve keyifle içilen bir içki.Hafif sarıya çalan berrak rengi, daha çok suyla içilmesi ve anason dışında rezene gibi başka baharlarla da tat kazanması açısından rakıdan biraz farklı. Ruhen de pétanque (boccia)&nbsp;oynarken göbeği Lacoste gömleğine sığmayan amcaların ve sigarayı ağızlıklardan içen teyzelerin elinden düşmeyen bir içki olarak hayal edebilirsiniz. Fakat duyduğum kadarıyla gençler arasında son zamanlarda popülaritesi artıyor.Yakın zamanda buna Parc des Buttes-Chaumont’un içine gizlenmiş fiyakalı mekân <a fr-original-style="" href="https://leperchoir.fr/en/location/le-pavillon-puebla/" rel="noopener noreferrer" style="color: rgb(9, 9, 9); text-decoration: none; background-color: transparent; outline: none; cursor: pointer; transition: color 0.3s ease 0s; touch-action: manipulation; user-select: auto; box-sizing: border-box;" target="_blank">Pavillon Puebla</a>’da şahit oldum. Fransız arkadaşlarım, ellerinde uzun bardaklarda süte benzer içkilerini yudumluyordu. Bana denememi, anasonlu tadını herkesin sevmediğini anlatırlarken ben çoktan siparişimi vermiş, bir de üstüne buz istiyordum. Plastik havuza ipek gömlekleriyle atlayan uzun saçlı jönlerin elindeki bardaklardan, ipek beyazı pastislerin havuz sularına damlayışını izlerken, alışık olduğumuz rakı masalarındaki anasonlu içkinin ne kadar ağırbaşlı kaldığını düşünmüştüm.Bu anların hafızama kazınmış olmasının sebebi, anasonlu-üzüm bazlı içkilere dair özel bir merakım olmasından değil. Bana öyle geliyor ki herkesin rakı ve benzeri içkiler içerken bellek sermayesinde sabit kalacak anıları oluyor. Kimi yabancılar ilk rakı denediğinde anason tadı ağır gelir. Gel gör ki, birkaç seferden sonra damak alışır. Bunu, Providence’ta evimde ağırladığım yabancı arkadaşların geç saatlerde kalan tek içki rakı olunca el mahkum anasona usulca alışmalarına şahit olduğumda gördüm. Şahsi olarak rakıya alıştırdığım “beyaz tenli, kuvvetli pasaportu olan” kişi sayısını düşündükçe Hababam Sınıfı’ndaki bilgi yarışmasındaymışçasına “Oraya bir beş kişiye daha rakıyı sevdirdi yazmanızı rica edicim!”&nbsp;diyesim gelir.Akdeniz insanı gibi anasonlu içkiler tatlıdır ama fazlası çarpar, muhabbeti pek hoştur ama gönlüne geleni de içinde tutmaz. Yazın keyifli, kışın biraz nostaljiktir. Bu dört anasonlu kardeşin ufak tefek farkları da yine Akdeniz insanı gibi çeşitliliğinden, benzerliğinden ve güzelliğindendir. Ve yine Akdeniz insanı gibi, sorsak kütüğü Akdeniz’deki anasonlu içkilere, “Senin ikametgahın neresi?” diye, “İnsanın avucu, muhabbettin ortası,”&nbsp;derler.

rezene ile ilgili hikayeler