Ezgi ve Osman Serdaroğlu'yla Teruar'ın 5 yılı

Gurur, özveri, denge ve dönüşüm… Teruar’ın beş yıllık hikayesi, her ayrıntısıyla Ezgi ve Osman Serdaroğlu’nun birlikte inşa ettiği bir yaşamın izlerini taşıyor. Bir malzemeyi doğada bulmanın, onunla emek yoluyla tanışmanın ve onu dönüştürmenin aşamalarını; ilhamın tutkuyla nasıl buluştuğunu Teruar'ın kurucuları Ezgi ve Osman Serdaroğlu anlatıyor.
Ezgi ve Osman Serdaroğlu'yla Teruar'ın 5 yılı

apéro

apéro

İştah ve ufuk açan yemek yayını. Her çarşamba ve cumartesi önlüğünü giyer.

Fotoğraflar: Müge Özdoğan Kaya

Urla’nın bağ yollarıyla çevrili Kuşçular Köyü'nde beş yıldır kendi ritmiyle akan bir restoran var: Teruar. Adını toprağın ruhundan, iklimin dilinden, mahsulün karakterinden alan bu mekan, Ezgi ve Osman Serdaroğlu’nun ortak hayali neticesinde kuruluyor. Ama her şey Osman’ın tek başına çıktığı bir yolculukla başlıyor.

Şef Osman Serdaroğlu, beş buçuk yıl boyunca İtalya’da aldığı gastronomi eğitimi ve edindiği mutfak tecrübesiyle rotasını yeniden Türkiye’ye çevirdiğinde aklında net bir fikirle dönüyor. Kendi toprağında, kendi mutfağını kurmak istiyor. "İtalya’da geçirdiğim yılların sonunda şunu çok net hissettim: Bir şey inşa edeceksem bu kendi hikayemin, kendi köklerimin olduğu yerde olmalıydı. O yer de İzmir’di" diyor.

Ezgi ve Osman Serdaroğlu.

Restoran için en başta Urla’nın merkezi düşünülüyor. Ancak izin süreçlerinde yaşanan aksaklıklar, onu bugün Teruar’ın bulunduğu Kuşçular’daki araziye yönlendiriyor. İlk bakışta riskli gibi görünen bu karar, zamanla hayalini tam da istediği gibi hayata geçirebildiği bir fırsata dönüşüyor. Burada Urla'nın üretim gücü, bereketli toprağı, enginarı, zeytini ve bağı ile Osman’ın hayalindeki restoran fikrini besleyen temel unsurlar buluşuyor.

"Urla o dönemlerde henüz yeni yeni kendini gösteren bir bölgeydi ama üretimi çok kuvvetliydi. Zeytinlikleri, enginarları, bağları... Malzeme konusunda çok zengindi. İyi malzeme arayışıydı aslında beni buraya getiren. Zaten bu yüzden ismini Teruar koyduk. Bir yerin doğası, iklimi, bitki örtüsüyle şekillenen malzemenin karakterine işaret ediyor. Biz de zaten o iyi malzemenin peşindeydik."

İlk tasarlanan proje, sadece restoranı kapsıyor. Ancak çevresindekilerin yönlendirmesiyle bu plana yedi odalı bir otel de ekleniyor. İnşaatın henüz başlarındayken karşısına çıkan bir tesadüf, projeyi yalnızca profesyonel değil, kişisel bir ortaklığa da dönüştürüyor.

"Bana sorarsan şansım yaver gitti. Ezgi’yle o dönemde tanıştık. Hem turizmci, hem güzel. Bir de üstüne âşık oldum. Allah karşıma çıkardı diyeyim."

Ezgi Serdaroğlu, o dönemde uluslararası bir otelin satış departmanında aktif olarak çalışıyor. Otelcilik konusunda deneyim sahibi ama restoran dünyası ona tamamen yabancı. Başlangıçta Ezgi otel tarafını üstleniyor. Sistem kurulduktan sonra dikkatini yavaş yavaş restorana; servis, sunum ve konuk deneyimi gibi alanlara yöneltiyor. Rol dağılımı da zamanla evriliyor. Ezgi:

"Otel bir kez kurulunca kendi ritminde ilerliyor. Ama restoran çok daha dinamik, her menüde her ayrıntı değişebiliyor. O yüzden gelişmeye, öğrenmeye açık olman gerekiyor. Restoran, kendimizi en iyi ifade edebildiğimiz alan oldu. Orada daha çok kendimizi bulduk."

Teruar, sadece bir restoran değil; iki insanın hem kişisel hem profesyonel hayatlarında kesişen yolları, dönüşen rolleri ve ortak tutkuları üzerine kurulu bir alan. Bu nedenle de beş yıl içinde sadece hayallerinin değil, emeklerinin, inatlarının ve ortak dillerinin de vücut bulduğu bir yer hâline geliyor.

İş ortaklığı, hayat ortaklığına dönüşürken

Birlikte bir restoran işletmek kulağa romantik gelebilir. Ama Ezgi ve Osman Serdaroğlu için bu, yalnızca duygusal bir ortaklık değil, her gün yeniden kurulan profesyonel bir işbirliği anlamına da geliyor. "İlk başta gerçekten zordu," diyor Ezgi. 

"Ne ben daha önce bir restoranda çalışmıştım ne de Osman bu ölçekte bir işletmeyi tek başına yürütmüştü. Birlikte öğrendik, birlikte yanıldık ve sonunda birlikte bir sistem kurduk."

Ezgi’ye göre bu sürecin en öğretici yanı, işe duyulan saygıyı kaybetmeden birbirlerinin iş yapma biçimlerine uyum sağlayabilmek oluyor. 

"Bence en önemlisi sabır. Her şey çok hızlı akıyor ama bazen bir kararın ya da bir yatırımın sonuçlarını görebilmek için zamana ihtiyacın oluyor. Ekiple, menüyle, deneyimle ilgili attığın her adımın karşılığı zamanla geliyor. Sabırlı olmayı birlikte öğrendik."

Ezgi ve Osman’ın iş bölümü zamanla doğal bir dengeye kavuşuyor. Osman sadece mutfakta yemek yapan bir şef değil; yapının inşa sürecinden beri orada olan ve su-elektrik sistemlerinden satın alma süreçlerine kadar tüm altyapıya da hâkim bir işletmeci. Ezgi ise tabak-çatal seçimi gibi detaylarla ilgileniyor gibi görünse de restoranın dijital altyapısından iletişimine, menü planlamasından metin yazımına kadar birçok alanı yönetiyor. "Birbirimizin yaptıklarının ne kadar değerli olduğunu zamanla anladık. O yüzden de iş bölümü netleştikçe, sınırlar belirlendikçe huzur geldi" diyorlar.

İlk iki yıl özellikle zorlu geçiyor. "Ne istediğimizi bilmiyorduk. Restorancılık da bambaşka bir dünya. Ama o sürede birbirimizin işteki hâlini tanımaya başladık. Osman benim sevgilim, nişanlım, sonra eşim oldu ama o zamana kadar hiç iş arkadaşım olmamıştı," diyor Ezgi. Bu süreçte hem kişisel hem mesleki kimlikler dönüşüyor, birbirlerinin farklı yapıları zamanla kendi içinde bir dengeye ulaşıyor. 

"Ben çok programlıyım, Osman daha hayalperest. Ama bu farklarımız bizi tamamladı. Zamanla aynı dili konuşmayı öğrendik."

Bugün Teruar, bu iki farklı karakterin uyumu üzerine kurulmuş bir sistemle yürüyor. Ezgi ve Osman, hem hayatı hem işi birlikte paylaşmanın zorluklarını aşarak birlikte üretmenin sürdürülebilir bir yolunu bulmuş gibi görünüyorlar.

Doğayla birlikte: Teruar’da sürdürülebilirlik

Bugün gastronomi dünyasında sıkça telaffuz edilen "sürdürülebilirlik" kavramı Teruar’da bir stratejiden ziyade bir yaşama biçimi olarak kendini gösteriyor. Bu yaklaşım, mekanın konumundan kullanılan ekipmanlara, bahçedeki mahsulden üreticiyle kurulan ilişkiye kadar her ayrıntıya işlemiş durumda. Ezgi, Teruar’ın kuruluş aşamasından itibaren bu felsefenin temel alındığını söylüyor: 

"Urla merkezde bir yer açılabilirdi ama biz biraz daha dışarıda, doğaya ve üreticiye yakın bir yerde olmayı işin başından beri önemsedik. Çünkü sonradan anlam yüklemek değil, en başından itibaren anlamlı bir yapı kurmak istiyorduk. O zamanlar sürdürülebilirlik bu kadar çok konuşulmuyordu bile ama biz adını koymasak da tam olarak bunu tasarlıyorduk."

İsim seçimi bile bu yaklaşımı yansıtıyor: Teruar. Bir ürünün tadını belirleyen coğrafya, iklim, toprak, malzeme ve insan ilişkisi. Ezgi, bu ismi nasıl seçtiklerini şöyle anlatıyor:

"Bu bölgeyle çok örtüşen bir kavramdı. Hem restoran hem de otel birarada, bir parça da olsa üretime dahil olan, döngü kurabilen bir yer hayal ettik."

Osman Serdaroğlu’na göre ise Teruar’da sürdürülebilirlik "bilinçli bir tercih" olmaktan ziyade mekanın kendisinin dayattığı bir yaşam biçimi: 

"Böyle bir yerde yaşıyorsan zaten sürdürülebilir olmamak zor. Köyde, bağ-bahçeye yakın bir yerde yaşam kendiliğinden o döngüye göre şekilleniyor. Reçel yapılıyor, turşu kuruluyor çünkü meyvenin, sebzenin ömrünü uzatmak gerekiyor. Bu alışkanlığı restorana taşımak aslında çok doğal oldu."

Teruar’da bu yaklaşımı destekleyen somut uygulamalar da var. Osman, daha restoran açılmadan alınan özel mutfak ekipmanlarından bahsediyor:

"Aşağıdaki bir makineyle başladık. Oksijensiz ortamda enginarı işleyip lezzetini koruyabiliyoruz. Domatesi 65 derecede karamelize etmeden kaynatmak mümkün. Bu cihazlar hem lezzet hem de verim açısından önemli. İsrafı azaltıyor, mevsimi uzatıyor, ürünü dönüştürüyor."

Restoranın hemen yanındaki bahçede her yıl yeni mahsuller deneniyor. Başlangıçta küçük bir alan olan bu üretim bölgesi, zamanla büyüyor. Şefler için bir ilham kaynağı olan bahçe, aynı zamanda doğrudan malzeme temini sağlıyor. Osman anlatıyor: 

"O bahçeye girdiğinde bir domatesin yaprağını koklarsın, o koku sana menüde bir fikir verir. Mevsimi hissediyorsun. Hangi havucu, hangi marulu ekeceğini önceden düşünmen gerekiyor. Bu da bir sonraki menüyü bugünden planlamanı sağlıyor."

Bu düşünce tarzı üreticilerle kurulan ilişkilere de yansıyor. Örneğin geçen yıl enginar üretimine başlamışlar. "Hiç bilmediğimiz bir şeydi," diyor Osman. 

"Enginarcı Mustafa abi var, açıldığımızdan beri çalışıyoruz. Ona dedik ki böyle bir şey yapacağız. ‘Ben size öğretirim,’ dedi. Geldi, toprağı hazırladık, 150 kök enginar dikildi. Şimdi büyütmeyi planlıyoruz. Çünkü o enginarı amuse bouche’tan bara kadar kullanıyoruz."

Elbette teknolojinin getirdiği olanaklar da bu döngüye entegre ediliyor. Arta kalan malzemelerden hayvan maması ya da gübre üretebiliyorlar. "Bir gün köpek maması yaparken düşünüyorsun," diyor Osman. 

"Aç bir köpekle empati kuruyorsun. Doğayla, hayvanla, çiftçiyle empati kurduğunda zaten kötü bir şey yapamıyorsun. Bu perspektifle bakınca zaten her kararın bir iyi tarafı oluyor. Ya doğa için, ya üreten için, ya hayvan için..."

Ezgi’nin deyimiyle bu yaklaşımın arkası çorap söküğü gibi geliyor: 

"Bir yerden başlıyorsun, diğerine geçiyorsun. O sürdürülebilirlik başlığı var ya... İşte o, bizim için bir kavramdan çok bir sonuç. Çünkü burayı böyle kurduk, böyle yaşıyoruz."

Mutfakta ilham, sistem ve sezgi

Teruar’ın mutfağında ortaya çıkan her tabak doğanın ritmiyle, anın ilhamıyla ve Osman Serdaroğlu’nun zihnindekilerle şekilleniyor. Bu yaratım süreci hem teknik hem de sezgisel bir planlamayı içeriyor. Osman, mutfaktaki ilhamı bir "piramit" üzerinden tanımlıyor:

"Piramidin en tepesinde mevsim ve malzeme var. Önce o mevsimde neye ulaşabileceğimi düşünüyorum. Sonra piramidin ikinci katmanına geçiyorum: Menü. Çünkü her menünün bir akışı, bir anlatısı olması lazım. Tadım menüsü sunuyoruz sonuçta. Hayal kuruyorsun ama o hayalin de bir sistematiği var. O yüzden menünün içinde hangi sebze, hangi protein olacak; hangi peynirle, hangi yağla desteklenecek bunların yerini belirlemek gerekiyor."

Bu yapı yalnızca malzemeyle sınırlı kalmıyor. Hangi pişirme tekniklerinin kullanılacağı, hangi sosun nasıl servis edileceği, tabağın formu ve hatta gerekiyorsa o tabağa özel bir form tasarlanıp yaptırılması da sürecin bir parçası. "Sosun akışını tutacak bir form gerekiyorsa ve piyasada yoksa o zaman onu da biz yapıyoruz," diyor Osman.

Ama her şey planlandığı gibi de gitmiyor. Doğa bazen kendi ritmini değiştiriyor ve o zaman yaratıcı sürecin de yönü şaşabiliyor. "İki yıl önceki bir kış menüsünde çok zorlandım," diye anlatıyor Osman. 

"Mevsim kaymıştı. Yaz uzadı, yerelması gelmedi, mantar çıkmadı. Aynı malzemelerle hem sonbahar hem kış menüsü çıkarmak zorunda kaldım. Bir buçuk ay gecikti her şey. Kış menüsü bir türlü oturmadı. Çünkü doğa işbirliği yapmadı."

Bu zorluklar, Osman’ın mutfakla ilişkisini daha da derinleştiriyor aslında. Onun için mantar, sonbaharın habercisi. İlkbaharda enginar neyse, sonbaharda da mantar o:

"Mantar benim için o kadar merkezî bir şey ki... Sonbaharda onunla tabak kuramazsam eksik hissediyorum. Mantar yağmura bağlı. Yağmazsa çıkmıyor ve o zaman bir boşluk kalıyor, hayal ettiğin yapıdan bir tuğla eksiliyor."

Yaratım sürecinin ilhamı, çoğu zaman doğanın içinde, sabahın erken saatlerinde doğuyor. Osman’ın günlük rutinindeki en besleyici anlardan biri, Ezgi ile köpeklerini yürüyüşe çıkardıkları saatler: 

"Sabah kalkmak zor geliyor genelde ama ormana girince iyi ki diyoruz. Doğanın içinde olmak seni bir şekilde hem boşaltıyor hem de yeniden dolduruyor. Bazen o sessizlikte yürürken işimizle ilgili fikirler doğuyor kafamızda, istemsizce. İş konuşmayalım diyoruz ama iş geliyor."

Bir gün ormanda yürürken yabani bir defne ağacıyla karşılaşmışlar. Osman hâlâ o anın heyecanını taşıyor: 

"Bir dal kopardım, o koku... Bambaşka bir parfüm gibiydi. O an ne olur bundan, neye dönüşür, hangi tabakta nasıl kullanılır, bir anda kafanda dönmeye başlıyor. Bir fikirden üç fikir çıkıyor. Sonra o fikir bir tabak oluyor."

İlham nereden gelirse: Fermantasyon, Japon minimalizmi ve bir gargara meselesi

Yaratıcı süreçlerde bazen ilham büyük bir devinimle geliyor, bazen de küçük bir dokunuşla. Teruar mutfağında ikisine de yer var. Osman, son dönemde en çok heyecan duyduğu şeyin fermantasyon olduğunu söylüyor. Bu heyecan, onun malzemeye duyduğu ilginin daha da derinleştiğini gösteriyor. Fermantasyonun hem tat hem yapı hem de besin değeri açısından ne kadar zengin bir alan olduğunu keşfettikçe mutfağın olanakları da onun için yeniden şekilleniyor. Fermentasyonu bir teknikten fazlası; doğayla zamana bırakılan bir işbirliği olarak tanımlıyor. Ezgi için ise heyecan biraz daha deneyim odaklı: 

"Ben sunumlara, o hissiyata, Teruar'ı ziyaret edenlere ne anlatıp aktardığımıza odaklanıyorum. En çok da Japonya’da, Narisawa'da yaşadığımız deneyim beni etkiledi. O kadar naif, o kadar minimaldi ki… Her şey sadece göze değil, kalbe de dokunuyordu. Küçük ama derin dokunuşlardı. Sanırım ben o anlarda daha çok heyecanlanıyorum."

Ezgi’nin alanı, tabaktan lavaboya kadar uzanıyor. Ona göre yemek zaten var. Asıl mesele o yemeğin çevresine kurduğun sahne: 

"Yemeği çevreleyen dünya sensin. Sunumu yapan da, çatalı seçen de, müziği açan da sensin. Misafir buraya geldiğinde o bütünlüğü hissetsin istiyoruz."

Bu bütünlük arayışı her kararın merkezinde yer alıyor. 

"Osman’ın tabak stilini çok iyi biliyorum. O daha sade, daha malzeme odaklı çalışıyor. Aşırı karıştırmayı sevmez. Şanslıyım ki ben de o yalınlığı seviyorum. Ama mesele sadece tabak değil. Restoranın bütün parçalarının aynı dili konuşması gerekiyor. Her beğendiğimiz şeyi buraya taşımıyoruz. Konsept karmaşasına düşmemek için bazı güzel şeylerden de bilinçli olarak vazgeçiyoruz. Çünkü istikrar önemli."

Bu istikrarı oluşturan detaylar arasında Ezgi için ekipman seçimi çok önemli: Bir tabak, bir çatal-bıçak; bunlar onun dünyasında yemeğin hikayesine eşlik eden karakterler gibi.

"Seyahatlerde ya da başka restoranlarda deneyimlediklerimiz de bizi etkiliyor. Mesela bir restoranda lavaboda ağız gargarası vardı. Çok küçük ama çok zarif bir detaydı. Aynısını burada yaptık. İnsanlar bunu belki fark etmiyor ama fark etsin diye değil zaten, hissetsin diye yapıyoruz."

Teruar'da deneyim damakta başlıyor; gözde, kulakta, zihinde devam ediyor. Bu birleşim de bir restoranın ruhunu yaratanın sadece yemek değil, yemek etrafında kurulan anlam dünyası olduğunu tekrar tekrar hissettiriyor.

Gurur, hayal ve gerçeklik arasında

Teruar beş yaşında. Bu beş yılın içinde hayaller de kuruluyor, hayal kırıklıkları da yaşanıyor. Ezgi ve Osman, beş yıl önce Teruar fikri akıllarına ilk düştüğünde bunun ne kadar süreceğini, neye dönüşeceğini tam olarak bilmiyorlardı. Ne masa masa dolu bir restoran garantiydi, ne de kendilerine ait bir ritmi olan hayat. Ama yola koyuldular, birlikte denediler, inşa ettiler, değiştirdiler. Geride kalan beş yıl emek, sabır, hayal kırıklığı, öğrenme ve hepsinden çok kararlılıkla geçti. Osman için bu beş yıl, başarıyı yeniden tanımladığı bir zaman dilimi:

"Başarı bence yaptığın işle gurur duyabilmek ve onunla geçimini sürdürebilmek. Yıldız alıp almamakla ölçülen bir şey değil bu. Biz burada, bu toprakta, sevdiğimiz işi tutkuyla yapmaya devam ediyoruz. Bunu sürdürebilmek zaten başlı başına bir başarı. Kolay değil, bu koşullarda devam edebilmek her yıl daha da zorlaşıyor. Ama şükürle, özveriyle geçti beş yıl."

Ezgi ise geriye dönüp bakınca içini dolduran gururu hissediyor: 

"Yaşarken fark etmiyorsun ama geriye dönüp bakınca ne kadar çok gurur duyulacak şey yaptığımızı görüyorum. 5. yıl videosunu izlerken ağladım. Çünkü tüm o telaş ve mücadele içinde aslında kendini de kaybediyorsun. O videoda yakaladım kendimizi. Bu kadar özverili çalışırken bir şeyler inşa etmişiz gerçekten dedim içimden."

Bu yolculuk, onlar için mesleki başarının ötesinde yeni bir yaşam biçiminin de kapılarını açıyor. Bir restoranın etrafında gibi görünen, kendi ritimlerinde akan bir hayat kurmuşlar burada. Sabahın en erken saatlerinde ya da gece geç saatlerde bile olsa köpekleriyle yürüyüşe çıkan, doğada yeni bir yaprak görüp heyecanlanan, sabah ormanda başlayan sohbeti bir menüye dönüştürebilen bir yaşam. "Biz fark ettik ki ikimiz de bir şeyi zorla yapmayı, bir hırsla yürümeyi istemiyoruz," diyor Ezgi. 

"Bu yol keyifli olduğu sürece yürünüyor. Aksi tehlikeli. Şehir dinamiklerinden uzakta bir restoranız, sabah bir saati doğada geçiriyoruz. O bir saat bizim keşif zamanımız. O anları atladığın zaman geriye sadece iş kalıyor. Biz hayatı işin içine, işi de hayatın içine katıyoruz."

Geleceğe dair ise kimi hayaller net, kimileri ise dallanan budaklanan fikirler hâlinde uçuşuyor. Daha büyük bir fermentasyon odası, farklı bir mimari, üretimde birlikte çalışacak bir permakültürcü… Ama hepsinin temelinde aynı ideal yatıyor: Sevgiyle yapılan iş, kendini kaybetmeden yapılan üretim. Ezgi’nin de dediği gibi: 

"Her gün o menüyü sürdürebilmek, o tabağı yeniden tasarlayabilmek, burada yaşamayı sevmeye devam etmek bile bizim için başlı başına büyük başarı."

Hikâyeyi paylaşmak için:

Kaydet

Okuma listesine ekle

Paylaş

apéro

apéro

İştah ve ufuk açan yemek yayını. Her çarşamba ve cumartesi önlüğünü giyer.

NEREDE YAYIMLANDI?

apéroapéro
∙

BÜLTEN SAYISI

🌿 Toprağın öğrettikleri: Teruar

Bir malzemeyi doğada bulmanın, emeğiyle tanışmanın ve onu dönüştürmenin hangi yollardan geçtiğini, ilhamın tutkuyla nasıl buluştuğunu Teruar'ın kurucuları Ezgi ve Osman Serdaroğlu anlatıyor.

02 Ağu 2025

Teruar'dan "Kınalı Bamya". Fotoğraf: Müge Özdoğan Kaya.

YAZARLAR

Reyhan Ülker

Reyhan Ülker

İstanbul Bilgi Üniversitesi Gastronomi ve Mutfak Sanatları bölümü mezunu Reyhan, üniversite hayatı boyunca Mikla ve Ruhun Doysun başta olmak üzere şef Mehmet Gürs’ün çeşitli projelerinde yer aldı. Kopenhag'ta bulunan Noma’da tamamladığı staj programının ardından odağını "yemek hikayeleri"ne çevirmeye karar verdi. 2022 yılı Kasım ayından beri Aposto’da yemek editörlüğü yapıyor.

apéro

apéro

İştah ve ufuk açan yemek yayını. Her çarşamba ve cumartesi önlüğünü giyer.

İLGİLİ OKUMALAR

apéroapéro
∙

HİKAYE

Londra'da bir İstanbul meyhanesi: Kısmet

Temmuz’da bir senelik bir proje olarak açılan Kısmet, Londra’nın en yeni Türk restoranlarından biri ve buradaki Türk mutfağının temsilinde yeni bir perde aralıyor. Kıbrıs Türk kökenli şef Keiran Mustafa ve Londra’nın dikkat çeken restoranlarının arkasındaki isimlerden Dom Hamdy ile Kısmet’in hikayesini, meyhane kültürünü ve Türk mutfağının Londra’daki değişen konumunu konuştuk.

Emre Onar

·

14 Kas 2026

Londra'da bir İstanbul meyhanesi: Kısmet
apéroapéro
∙

HİKAYE

Çanakkale’de restoran kültürüne yeni bir soluk: Başka türlüsü mümkün mü?

Bir restoran, bulunduğu kentin yeme-içme kültürünü ne ölçüde değiştirebilir? Urla’da yerel ürünler ve üreticiler etrafında gelişen restoran kültüründen ilham alan Bertha, Çanakkale’de nasıl bir dönüşümün parçası olmayı hedefliyor? Danışmanlar Osman Sezener ve Sabiha Apaydın ile yatırımcı Yağız Öngen, bu soruya mutfaktan servise, yerel üretimden gastronomi turizmine uzanan farklı açılardan yaklaşıyor.

Reyhan Ülker

·

07 Kas 2026

Çanakkale’de restoran kültürüne yeni bir soluk: Başka türlüsü mümkün mü?
apéroapéro
∙

HİKAYE

Ortolan kuşu ritüeli: İnsanlar yemek yerken neden yüzlerini gizlediler?

Kemikleri ve iç organlarıyla yenen ortolan kuşu, Fransız gastronomisinin en tartışmalı yemeklerinden biri. Dumas’nın mutfak sözlüğünden "Succession"a uzanan hikayesi, bir lokmalık haz uğruna hayvanlara çektirilen acıyı gündeme getirirken geleneksel olarak ortolanları yerken başa örtülen peçete, başka bir soruyu da akla getiriyor: Yemek yerken neden saklanırız?

Canberk Çolak

·

03 Kas 2026

Ortolan kuşu ritüeli: İnsanlar yemek yerken neden yüzlerini gizlediler?
apéroapéro
∙

HİKAYE

Tada dair: Burnumuzun bildiği, dilimizin bilmediği

Nezleyken elma neden elma gibi gelmez, kırmızıya boyanmış beyaz bir şarap kırmızı şarap gibi algılanabilir mi? Lezzet yalnızca dilimizin işi değil. Koku, görme ve ağızda oluşan duyumların kesişiminde şekillenen bu deneyim, bir yiyeceği tanımamızdan onu sevmemize kadar pek çok şeyi etkiliyor.

Cansın Gelişli

·

31 Eki 2026

Tada dair: Burnumuzun bildiği, dilimizin bilmediği
apéroapéro
∙

HİKAYE

Daday'da iki gün: Hasattan kışa

Batı Karadeniz’in iç kesimlerindeki Daday, deniz etkisinin azaldığı, yüksek rakımlı ve ormanlık bir coğrafyada yer alıyor. Ormanlar, meralar, tarım arazileri ve köyler birbiriyle iç içe. Üretim ise iklimin ve mevsimlerin çizdiği sınırlar içinde ilerliyor. İki gün boyunca ziyaret ettiğimiz çiftlikler, bu koşullarla kurulan farklı ilişkileri anlamak için iyi birer durak.

Reyhan Ülker

·

24 Eki 2026

Daday'da iki gün: Hasattan kışa