Kahvaltı: Ortak ve şahsi

Tülin kahvaltının yaşadığımız toplumda her ne kadar ortak ve aynı göründüğünü düşünse de de “şahsi ve farklı bir mesele” olarak tanımlıyor. Pek sabah insanı olmadığı gibi kalkar kalkmaz sofraya oturmak gibi bir âdeti de yok. Öyle ki uyanır uyanmaz bir şeyler yemenin sağlık açısından doğru olmadığını düşünen Tülin bir yorumda bulunuyor: “Bizi sabah yemek yeme mecburiyetine yönlendiren kahvaltı kültürünün Sanayi Devrimi sonrası standardize edilen çalışma saatleriyle oluştuğuna inanıyorum.”

Zeytinli peksimet üzeri peynir mousse yerleşsin

Çocukluğu baleyle haşır neşir geçen Tülin’in o dönemki beslenmesinin diyet ve kontrol odaklı olduğunu küçüklüğüne dair bir kahvaltı ritüeliyle anlatıyor: “Sabahları annemin kahvaltı yaptığımı zannetmesi için bir dilim kepekli ekmeğin yarısını çantama atardım.” 

I) Çiçekler, otlar, bir de eski cam sürahiler

Günlük rutini her gün evde kahvaltı yapabilmesine izin vermesine rağmen çocukluk anıları eşliğindeki pazar kahvaltılarının Tülin’deki yeri hâlâ çok başka. Güne sabah kahve içerek başlıyor, birkaç saat sonraysa çayın baş köşede olduğu kahvaltı sofrası kuruluyor.

"Daimi ilhamım Ömür teyzem"

Söz konusu sofrayı kuran Tülin olunca masadakiler sadece yiyeceklerle sınırlı kalmıyor elbette: “Masada taze veya kuru farketmeksizin çiçekler ve bitkiler olması beni hep mutlu eder. Bir de eski cam sürahilerim ve bardaklarım.”

II) Peynir dükkândan, tavalama teyzeden

Tülin söze devam ediyor: “Kendime ödül vermek istediğimde bu hep pazar kahvaltılarımız olurdu. Ailem İzmit’in en eski ve bence en kıymetli şarküterisinin sahibi. Bu nedenle çok şanslıydım. Kahvaltı sofralarımız peynir, zeytin ve envaiçeşit şarküteri anlamında oldukça zengindi. Diğer yandan da dükkânda tenekenin dibinden kırık çıkan kalıp peynir ya da pastırmanın kesilemeyecek incelikteki sonu eve gelirdi. Teyzem Ömür de onları değerlendirmek için sürekli şahane lezzetlere dönüştürüp sofrayı ziyafete çevirirdi.” 

Yerkenli'nin favorisi şeftalili semiz sofraya

Pazar sofrasının olmazsa olmazı peynir tavalamanın dumanı üzerinde: “Küçükken güveçte yapılırdı şimdi bakır tavada ama dünden bugüne hep sofrada.” 

Çay, zeytin, yumurta, nane, maydanoz, dereotu. Her çeşit taze otun olmazsa olmazı olduğu söyleyen Tülin ekliyor: “Peyniri azaltmaya çalışsam da asla vazgeçemem. Ekmek olmadan yaşayabilirim ama annemin krepine asla hayır diyemiyorum!” 

"Önden reyhan şerbetiyle başlayın, serin serin"

III) Ortak avlu, ortaklaşa sofra

Arif Paşa’nın avlusunda, ıhlamur ağacının altında, sanki bir enstalasyonun ortasındaymışçasına kurulan sofrada: otlu peynirli börek Ömür teyzeden, peynirli poğaça Serbülent haladan, dökümde soğanlı, patatesli ve bol biberli göz yumurta komşu Mustafa (Otar)’dan. Ailenin Muğlalı tarafının yansıması: peynir ve biber kavurması. Reyhan şerbetinin taze ve ferah tadına eşlik eden salatalar: Yerkenli’nin vazgeçilmezi şeftalili semizotu ve evdeki baharatlı bütün yeşilliklerle harmanlanan üzüm ve ceviz. 

Mustafa da geldiğine göre herkes tamam: "Hadi sofraya!"

Aile alışkanlıkları, çocukluk anıları, komşu kazanımları. Peki bu sofraların Tülin’deki karşılığı ne?: “Tüm ailenin birlikte güne başlamasına imkân tanıyan bir buluşma. Bu buluşmanın saat kaçta gerçekleştiğinden bağımsız; stresten uzak daha pozitif konulara odaklanan sohbetler, bedenin dinlenmiş ve sakin olduğu bir zaman dilimi. Çünkü kimse akşam yemeğindeki gibi günün yorgunluğunu taşımıyor.”

Ortak avlu, ortaklaşa sofra