Tarabya’nın eskimeyen güzelliği: Kıyı Restaurant

Yemek keyiftir. Yemek yazarları alır konuyu sakız gibi uzatır; sosyopolitik, jeopolitik, diyalektik yapı taşlarına ayırır. Ama yemek özünde, karın tokluğu korkusu olmadığında, keyiftir. Bu keyifin gözlere yansıdığı, eskimeden güzelliğini koruyan yerlerden biri de Kıyı Restaurant. 

Kıyı’ya son gidişim serin fakat güneşli bir kış pazar gününe tekabül etti. Güneş altında çakırkeyifliği tadan herkes gibi öğleden sonra rakılarına olan aşkımı da alıp Tarabya’nın yolunu tuttum. Kıyı’nın önünde beni hazır olmadığım bir görüntü karşıladı. Semt pazarında pazarcıların anne diye hitap edecekleri yaşta bir hanım, cumhuriyetin ilk günleri gibi yüzünü örten Louis Vuitton geniş çerçeve güneş gözlükleri, hacimli platin saçları ve elinde Hepburn-vari sigara tutacağıyla gül kurusu rujlu dudakları arasından dumanlar saçıyordu. Yanında aynı özgüven ve şıklığın erkek modeli bir beyefendinin geniş gömlek yakaları ve parlak mor yaka mendili gözlerimi kamaştırdı. İçeri girdiğimde saçı ağarmış bir garson bayramlıklarını çekmiş bir çocuğun başını sıvazlıyor, teşhir dolabında balıkları anlatıyor. Masalardan yükselen neşe ve parfüm kokusu yaldız gibi havayı dolduruyordu. 

Yan salonda masamı bulduğumda, arabaların arasından görünen denize, teknelere ve etrafımı dolduran insanlara baktım. Leke çıkarıcı reklamlarındaki kadar beyaz gömlekler, nezih insanlara has ses tonunda sohbetler ve ortak bilincimize yer etmiş simalarla çıkaramadığımız az ünlülerin aralarından geçtiği masalarda gülüşmeler ve tanışıklıkların eksik olmadığı bir ortamda “nezih” bireyler, aileleri ve dostlarıyla keyif tokuşturuyorlardı. Monako’da bir pazar brunch'ına davet edilmedim fakat böyle bir şeye benzer olsa gerek. Bu royal ortamda tanıdıklarla karşılaştıkça, “siz de mi buradaydınız”lar yaşadıkça keyiflendim. Bu zamanlarda insanın bir tanıdığını görmesi kadar tatmin edici bir his olmadığına inanırım. 

Müşteri tanışıklığı ve nezihliği, Kıyı gibi 60 yaşına merdiven dayamış mekânlara has bir özellik. Fakat ortamın oksijene yaldız katılmış havasının dışında da Kıyı, isminde restoran tabiri geçen bir balıkçıya yakışır şekilde temiz, profesyonel ve insanı saygıdeğer hissettiren bir servis anlayışına sahip. Mekânla bütünleşmiş garsonlar bir yandan misafirperver, bir yandan hürmetkâr, öte yandan da adabında sevecen. Burası beyaz örtülü, kumaş peçeteli, adabımuaşeret bilmek gerektiren yerlerden ama hiç öyle hissettirmiyor. Sanarsınız yıllardır uğrak mekânınız; sanki size pek yakın duran komşu masalarla ahbaplığınız orada başlamış. 

Sanki bıçağınıza hiç direniş göstermeyen pamuk gibi lakerda eski tanıdığınız, sanki İstanbul’un en iyi üç taramasından bir olan tarama masaya hatrınızı sormaya geliyor. Oradan patlıcan ezmesi, eski dostunuz; turşu da geliyor. Gerisi balıkçıların yıllardır menülerine demirbaş olmuş kalamar, karides, pilaki, çirozun hatasız katılımları. Ara sokakta değil tabakta midye dolma yemeğe açıksanız midye dolması da sevecen. 

Yazıya başlarken yemek keyiftir dedik. Yemek keyiftir ama Kıyı gibi bir yerde yemenin keyfi, biraz başka. Kapıda sigaralarını içen hanımefendi ve beyefendilerin parfüm ve aromatik dumanları arasından girip geçmişi ve geleceği olan bir mekânın “şimdi”sini yaşamak yemek keyfinin farklı bir şekli. Çalışanı, yemeği, müşterisiyle Kıyı ve Kıyı’nın neşeli öğleden sonra rakı keyfi, İlhan Berk’in deyişiyle “Eskitiyorum eskitiyorum kalıyor ne güzel olduğu.”