Kademeli meyhaneleşme

Mekânlar kısıtlı da olsa açılmışken, önden bir mini rehber sunmak hoş olur diye düşündük. Kademeli şekilde meyhaneleşmenin önünü açıyoruz. İstanbul’un farklı taraflarından, farklı kesimlerin uğramayı sevdiği, tekdüze olmayacak küçük bir hatırlatma geçelim dedik. “Şunu nasıl yazmazsınız”, “burası varken burası nasıl yani” ısrarlarına hiç gerek yok, aklımıza gelenleri daha uzun uzun ilerideki sayılarımızda ve kısaca bu Instagram rehberinde listeleyeceğiz.

Giritli Restoran: Gölge etmek dışında başka ihsanları olan meyhanelerin en başında gelen Cankurtaranlı Giritli Restoran, akşamüstü mahmur mavilere bürünen gökyüzüne asma yaprakları arasından bakmak için ideal mekân. Avlusunda kedileri dolaşan, İstanbul hengâmesine yer bırakmamış atmosferine çeşit çeşit mezeleri ve nezih hizmeti eşlik ediyor. Tavsiyem tadım menüsü şeklinde oluşturulmuş “ortaya hepsinden” menüsünü paylaşmak. Yasal sınır olan 3 kişilik masalarda ideal, iki kişi olma hâlinde belki bireysel seçkiler daha akıl kârı olur. Önden gelen erişte pilavcığı, somon pastırması, asma yaprağında sardalyası hep aklımı meşgul eden lezzetleri. Şarap menüsü olması da rakıyla ilişkisi engebeli olanlar için harika haber. Giritli hakkında detaylı bir methiyemiz de burada.

Jash İstanbul: Cihangir Caddesi ne olmuşsa kimlerince Cihangir’in arka sokağı kisvesine mahkum düşmüş fakat adıyla da hoş apartmanlarıyla da nezih mekânlarıyla da Cihangir denince akla gelmesi gereken yer bu sokak. Meyhane denince de akla gelmesi gereken yerlerden Jash İstanbul, bu sokağın incisi. Meyhanede Ermeni mutfağının kalelerinden Jash; taksi durakları, Kabataş-Taksim güzergâhına alternatif hat arayan araçlardan kendini yoğun bir bitki duvarıyla soyutlamış, mini bir zevk ve lezzet ekosistemi oluşturmuş. Üst katı filmlerden aşina olduğumuz antika dükkânlarına benzer şekilde şık, sokağa döktüğü masalar da gösterişten uzak fakat tertipli. Masaların arasında gezen akordeonlu ustası olsun, lakerdası, sardalyası ve diğer her el emeği göz nuru mezesinde lezzeti olsun, Jash rezervasyon listesinin başlarında olmalı. Saçında rüzgâr essin isteyenler için Kınalıada’daki kardeşini de es geçmemek lazım.

Koço: Kadıköy’ün albayı, Moda semalarına konuşlanmış Koço. Burası o eskilere has süslü fakat abartısız giyinen hanımların, göbeği masa başında değil sofra başında büyümüş amcaların, pusetli ailelerin, asker arkadaşlarının, Modalıların; herkesin meyhanesi denebilecek, temiz ve içten bir yer. Kadıköy Çarşı’nın kaotik balıkçılarına kıyasla bir sükûnet abidesi. Manzarası eşliğinde kabak kızartması ve deniz börülcesi rakının en iyi eşlikçileri. Ayazmasına uğramak da âdettendir. 

Salkım Meyhanesi: Salkım Beyoğlu’nun tozunu yutmuşların bildiği, mütevazı ve sakin bir yer. Bembeyaz masa örtüleri ve beli kırılan garsonların meskeni değil, öğrencilerin de emeklilerin de eşraf esnafın da yer edindiği gizli saklı denebilecek bir yer. “Şusu iyi busu iyi”ciliğin değil, “gel biz bize iki tek atalım ortada biraz meze olsun”culuğun yeri. İsmini aldığı geniş salkımın insanı Tarlabaşı Bulvarı’ndan, Nevizade’den çıkmış topallaya topallaya yürüyenlerden veya fotoğraf makineleri boynunda turistlerden sakladığı bir yer. Belki bu mini rehberdeki diğer yerlere göre biraz daha ekonomik. Mezeleri de bilindik ve hakkını veren türden. Yalan borcum yok, buraya gideli yaklaşık bir buçuk yıl oldu fakat illa tavsiye isteyene levrek marin ve haydarisini önerebilirim.

Kalpazankaya Restoran: İstanbul’da yaşayıp yazları adalara yolunu düşürmeyenleri oldum olası anlamam. İstanbul’un keşmekeşinden şikayet eden arkadaşlarıma da en son adalara ne zaman gittiğini sorarım. Cevabını beğenmediğime de bir akşamüstü Kalpazankaya’ya uğramasını, gün batımına karşı rakısını yudumlamasını, dalgaların kayalıklara çarpışını dinlemesini, sonra çakırkeyif hâlde iskeleye yürümesini, belki son vapur kaçacak diye acele etmesini tavsiye ederim. Yemeğinden bahsetmem ama içimden geçer: Kalpazankaya’nın eski kaşarlı kızartma topları tütsülenmiş bir pao de quiejo gibi uluslararası sahnede yer alabilecek lezzette, köpoğlu mezesi İstanbul’un belki de en iyisi. Ama bunlar Burgazada’ya günübirlik gitmenin, denize girip daha kurumadan ağaçlar arasından meyhaneye yürümenin zevkine kıyasla solda sıfır kalır.