Sofralarımızdan İnsan Manzaraları x Bir Buçuk Metre
Bir Buçuk Metre: Fotoğrafını çekmeye doyamadığımız sofraları mümkün kılanların hikâyelerini dinlemek o sofralardaki emeği anlamamızı sağlıyor. Üreticisinden aşçısına sektörden insan manzaralarını ortaya koymak için bu kanalı bir süreliğine Bir Buçuk Metre’ye ayırdık. Bir Buçuk Metre, yeme-içme sektöründen insanların pandemi sürecinde yaşadıklarını ve hikâyelerini anlattıkları bir foto-belgesel projesi.
Konuk: Ferda Erdinç, Zencefil
27 yıldır Türkiye'de vejetaryenlerinin Mekke’si olmuş, baharat zenginliğiyle nice Beyoğlu ziyaretçilerinin ufkunu açmış Zencefil, bu temmuz ayında son servisini verdi. Kurucusu Ferda Erdinç, 1991’de modern aktar olarak başlattığı ve daha sonra happy food yani “iyi hissettiren yemek” veren bir restorana dönen Zencefil'i pandemi sürecinde kapatma kararı aldı.
Fotoğraf: Derin Çelik
“Zencefil’in kapanma haberi umduğumun çok daha ötesinde bir etki yarattı. Çok iyi müşterisi, çok seveni olan, hayalini edemeyeceğim bir kitleye sahip oldum. Beni çok duygulandıran telefonlar, mesajlar aldım; hiç bu kadarını düşünmemiştim... Böyle olabileceğini hayal edemezdim. Onun için bundan daha fazlasını da isteyemem, arsızlık olur. (…)”
“Kapattık; çünkü artık çalışan çocukların maaşı çıkmıyordu. Bir lokanta iki ay kapalı kaldığında bütün borçları da devam ederken tekrardan başlaması zor. Biz son altı yılı “Altı ay sonra iyileşir.” diye geçirdik. Tam eğrisini doğrusuna denk getirmiştik ki pandemi süreci başladı. Açıldıktan sonra da %85 ciro kaybı. Ne yazık ki bir yerin çok seviliyor olması dertsiz olduğu veya sahibinin bu işi sonsuza dek yapabileceği anlamına gelmiyor.”
Ferda Erdinç
Kaydet
Okuma listesine ekle
Paylaş
İLGİLİ BAŞLIKLAR
NEREDE YAYIMLANDI?
YAZARLAR
apéro
İştah ve ufuk açan yemek yayını. Her çarşamba ve cumartesi önlüğünü giyer.
İLGİLİ OKUMALAR
Bir restoran, bulunduğu kentin yeme-içme kültürünü ne ölçüde değiştirebilir? Urla’da yerel ürünler ve üreticiler etrafında gelişen restoran kültüründen ilham alan Bertha, Çanakkale’de nasıl bir dönüşümün parçası olmayı hedefliyor? Danışmanlar Osman Sezener ve Sabiha Apaydın ile yatırımcı Yağız Öngen, bu soruya mutfaktan servise, yerel üretimden gastronomi turizmine uzanan farklı açılardan yaklaşıyor.
07 Kas 2026
Kemikleri ve iç organlarıyla yenen ortolan kuşu, Fransız gastronomisinin en tartışmalı yemeklerinden biri. Dumas’nın mutfak sözlüğünden "Succession"a uzanan hikayesi, bir lokmalık haz uğruna hayvanlara çektirilen acıyı gündeme getirirken geleneksel olarak ortolanları yerken başa örtülen peçete, başka bir soruyu da akla getiriyor: Yemek yerken neden saklanırız?
Nezleyken elma neden elma gibi gelmez, kırmızıya boyanmış beyaz bir şarap kırmızı şarap gibi algılanabilir mi? Lezzet yalnızca dilimizin işi değil. Koku, görme ve ağızda oluşan duyumların kesişiminde şekillenen bu deneyim, bir yiyeceği tanımamızdan onu sevmemize kadar pek çok şeyi etkiliyor.
Batı Karadeniz’in iç kesimlerindeki Daday, deniz etkisinin azaldığı, yüksek rakımlı ve ormanlık bir coğrafyada yer alıyor. Ormanlar, meralar, tarım arazileri ve köyler birbiriyle iç içe. Üretim ise iklimin ve mevsimlerin çizdiği sınırlar içinde ilerliyor. İki gün boyunca ziyaret ettiğimiz çiftlikler, bu koşullarla kurulan farklı ilişkileri anlamak için iyi birer durak.
Bir zamanlar İstanbul’un takvimi deniz üzerinden tutulurdu. Palamutun, lüferin ve uskumrunun gelişi mutfakta neyin pişeceği kadar, kayıkların ne zaman suya ineceğini, balıkçı tezgahlarının görünümünü ve şehrin gündelik akışını da belirliyordu. Bazı şeyler hiç değişmiyor. Ekim geldiğinde İstanbul’da gözler hâlâ yeniden denize çevriliyor.
