Tencere deyip geçme: Le Creuset
Bu hafta ehlikeyiflerin aşina olduğu mutfak tasarımlarında, 1925 yılında Brüksel’de iki kişinin tanışması sonucu mutfaklarımıza giren, parlak ve neşeli renkleri, hafızalarda yer etmiş tasarımıyla Le Creuset’nin ürünleri var. Tencere, tava gibi mutfak eşyalarını basit bir pişirme nesnesi algısından çıkararak yeniden konumlandıran Le Creuset, hem dekoratif hem de yeri geldiğinde nesilden nesile aktarılan kıymetli bir mutfak gereci.
Lüks pazara giriş: Markanın “Le Creuset’nin döküm tenceresini masaya koyup onda pişen yemeği yemek son modadır.” algısını yaratmasında yemek programları ve filmler etkin bir rol oynuyor. Ürünlerini bir yaşam tarzı olarak lanse eden marka, 1988 yılında Paul Van Zuydam tarafından satın alınmasıyla strateji değişikliğine gidiyor ve asıl başarısını bundan sonra elde ederek Zuydam'la uluslararası pazarda üst sınıfa hitap etmeye başlıyor.
Döküm tencereler: Yemeklerin en hassas tatlarını ve aromalarını geri kazandırmak için sıcaklığı kademeli olarak yükselten ve ısıyı eşit dağıtan emaye kaplama döküm tencerelerin her birinin yapımı 120 saat sürüyor. Ürünlerin yapımında kullanılan eritme potaları her kullanımdan sonra kırılıyor. Bu da markanın her ürününü eşsiz kılan detaylardan biri olarak gösteriliyor.
Kültür ve gelenekten beslenen bir marka: Renkleri ve tasarımlarıyla öne çıkan markanın ilham kaynağının büyük bir kısmını farklı milletlerin yerel alışkanlıkları ve gelenekleri oluşturuyor. Markanın ABD’de piyasaya sunduğu Pumpkin Casserole (Bal kabağı Güveç Tenceresi) isimli sebze güveci, Japonya’da çıkardığı Sukiyaki, Hint yemeklerine özel Kahari ve Balti ürünleri bunu kanıtlar nitelikte.
Yenilikçi bakış açısı, cesur renkler: Tasarımları ve renkleriyle öncü, yeniliklikçi ve cesur bir duruş sergileyen Le Creuset, ürünlerinde 100’den fazla renk seçeceği sunuyor. Coğrafi konumlara göre tercih edilen renkler değişiklik gösteriyor; Kuzey Amerika’da turuncu, kırmızı gibi canlı renkler tercih edilirken Fransa’da en çok beyaz, bej, metalik gri renkleri, Japonya’da ise pembe, mavi ve pastel tonlar rağbet görüyor. Tarihsel akış içinde markanın renklerine baktığımızda 1930’larda turuncu, 1950’lerde sarı, 1960’larda mavinin popüler olduğunu görüyoruz. Günümüzde ise marka defne yeşili, frenk üzümü renkleriyle ön planda.
Volkanik turuncu ve Le Creuset mavisi: Markanın ilk rengi olan “volkanik turuncu” ürünlerin yapımında kullanılan erimiş demirin renginden esinlenerek isimlendirilmiş; hızlıca markanın simgesi hâline gelmiştir. Markanın çıkardığı meşhur mavi rengin arkasında ise Akdeniz mutfağını Birleşik Krallık'a getiren ve marka için önemli bir isim olan Elizabeth David’in Gauloise sigara paketine olan düşkünlüğü yatıyor.
Kaydet
Okuma listesine ekle
Paylaş
NEREDE YAYIMLANDI?
Günün menüsü: Kumkapı'da bir kaymakçı güzellemesi, atalık tohumlarımız, blackchain teknolojisiyle gıda takibi ve tatlı.
23 Eyl 2020
YAZARLAR
Adasu Mireli
Food writer @ Aposto
apéro
İştah ve ufuk açan yemek yayını. Her çarşamba ve cumartesi önlüğünü giyer.
İLGİLİ OKUMALAR
Göçle taşınan, mahallelerde köklenen ve uzun süre “etnik” kategorisinde tutulan mutfaklar bugün fine dining’in parçası oluyor. Peki bir mutfak ne zaman prestij kazanıyor? Onu “yüksek gastronomi”ye taşıyan değer ölçütlerini kim belirliyor? Sosyoloji profesörü Zafer Yenal ve yemek editörü Reyhan Ülker, bu dönüşümün arkasındaki toplumsal ve gastronomik hiyerarşilere bakıyor.
26 Eyl 2026
Dışarıdan bakıldığında şarap kültürü ve turizmiyle, hatta biraz romantize edilmiş bir Fransız şarap imgesiyle özdeşleşen Beaujolais’nin, içeriden bakıldığında nasıl bir emek, iklim ve aile ekonomisi üzerine kurulduğunu Ceren Aral Desnos, bir beyaz yakalı olarak deneyimlediği bir günlük bağbozumu üzerinden anlatıyor.
Beslenme trendleri ortaya çıkarken bilimsel bilgi; medya, beden idealleri, sosyal normlar ve gıda endüstrisi tarafından seçiliyor, sadeleştiriliyor ve ürünleştiriliyor. Böylece bilim, gündelik yaşamın ve tüketim alışkanlıklarının parçası hâline gelirken sağlıklı beden, “doğru” beslenme ve kendimize iyi bakmak da sürekli yeniden tanımlanıyor.
Yunanistan’ın küçük Kiklad adalarından Sifnos, yerel ürünleri, geleneksel yemekleri ve son 15 yılda açılan şef restoranlarıyla ülkenin öne çıkan gastronomi duraklarından birine dönüştü. Adada nohut, peynir, kapari, kekik balı ve balık gibi ürünler hem geleneksel tavernaların hem de yeni nesil restoranların menülerinde yer buluyor. Seramikçilik gibi yüzyıllardır süren zanaatlar yemek kültürünün bir parçası olmaya devam ederken farklı ülkelerden şeflerle yapılan işbirlikleri de Sifnos mutfağını yeni tatlara ve tekniklere açıyor.
Bir zamanlar bir hayatta kalma becerisi olan foraging, bugün fine dining'in, wellness kültürünün ve sosyal medyanın ilgi alanında. Bu geri dönüş, insanın doğadan yeniden beslenmesinden çok, doğayla kopmuş ilişkisinin farkına varmasıyla ilgili olabilir.
