İştah ve ufuk açan yemek yayını. Her çarşamba ve cumartesi önlüğünü giyer.

Aposto'nun iştah ve ufuk açan yemek yayını.

apéro

Boşnaklar 20. yüzyılın başlarından itibaren çeşitli göç dalgalarıyla İstanbul’un farklı mahallelerine yerleşti. Sapanbağları da bu hikayenin izlerini taşıyan mahallelerden biri. Önceleri bahçeli müstakil evlerde başlayan yaşamlar zamanla apartman katlarına taşınsa da mutfak hiç değişmedi.

Balkanlar'dan Anadolu’ya: Bir göç mutfağı hikayesi 

1962’den beri şehrin simgesel mekanlarından olan Rexx Sineması, İstanbul’un sinema kültüründe apayrı bir yer tutuyordu. Rexx herhangi bir sinema salonu değil, bir hafıza mekanıydı. 2020’de kapılarını kapatmasının ardından, geçen ay tamamen yıkılmasıyla birlikte de bir dönem resmen sona erdi.Rexx aslında bir bir perde kapattıklarına şahit olduğumuz bağımsız sinemalar zincirinin son halkasıydı. 1960’ta açılan Ankara’daki Kızılırmak Sineması da geçen yıl kapanmıştı. Bunlar, Türkiye’nin büyük şehirlerinde ardı ardına kapanan pek çok salondan yalnızca ikisi. Özellikle Beyoğlu gibi bir dönem Türk sinemasının kalbi kabul edilen bir semtte başka pek çok örnek olduğunu düşündüğümüzde bu kayıpların bir gidişatın habercisi olduğunu görüyoruz.&nbsp;2013 yılında Emek Sineması’nın Grand Pera alışveriş merkezinin inşası için yıkılması ve Emek’i kurtarmak için başlatılan protestoların birkaç ay sonra Gezi protestolarıyla birbirini beslemesi, sinemanın birçok kişi tarafından İstanbul’un kültürel dokusunun vazgeçilmez bir parçası olarak görüldüğünü açıkça ortaya koyuyordu.Emek, bir zamanlar “Türkiye’nin Hollywood’u” olarak anılan Yeşilçam Sokağı’nda yer alıyordu. Bir zamanlar sinemacıların uğrak noktası olan bu sembolik cadde, bugün Pendor Corner dışında neredeyse boş. Emek’in yıkılması ve Yeşilçam’ın sessizliği, sadece bir mekanın değil, bir kültürün geri çekilişini de temsil ediyor.<img src="https://images.aposto.com/2025/2/5/1743154343015.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="2.42" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">2013 yılındaki Emek Sineması protestolarıİstiklal Caddesi üzerinde bulunan ve 1948’den beri açık olan Atlas Sineması, birkaç yıl önce Turizm ve Kültür Bakanlığı tarafından satın alınarak Sinema Müzesi’ne dönüştürüldü; düzenli gösterimler yapan tek bir salon açık tutuldu. Halep Pasajı’nın hemen karşısındaki Beyoğlu Sineması&nbsp;ise İstanbul Büyükşehir Belediyesi tarafından devralınmasaydı kapanacaktı.Bunun dışında Beyoğlu’nda kalan tek bağımsız salon, 2003 yılında açılan ancak nostaljik bir ambiyansa sahip olan Cinemajestic. Cinemajestic’in bir çalışanı bana sinemanın eski nesil film yapımcılarına ait olduğunu ve son dört-beş yıldır zarar etseler de kapılarını açık tutmaya kararlı olduklarını söyledi. Eğer binanın sahibi olmayıp kiracı olsalardı çoktan perdelerini kapatmak zorunda kalırlardı.&nbsp;<ul fr-original-style="padding-inline-start: 20px;" style="padding-inline-start: 20px; margin-top: 0px; margin-bottom: 1em; box-sizing: border-box;"><li fr-original-style="" style="box-sizing: border-box;">Birkaç yıl önce bir Türk filmini izlemek için gittiğimde kimse bilet almadığı için gösterime devam etmeme kararı almışlardı, ben de üzülerek ayrılmıştım.</li></ul>Ankara’da Büyülü Fener Sineması’nın iki şubesi zorlukla da olsa halen faaliyet gösteriyor. İzmir’de ayakta kalan son bağımsız sinemaysa eskiden şehrin göbeğinde olan Karaca Sineması.&nbsp;Acı gerçek şu ki bugün Türkiye’deki sinema salonlarının çoğu alışveriş merkezlerinde yer alıyor ve büyük şirketlere ait. Film dağıtım sektöründe de büyük payı olan Mars Cinema Grubu, Türkiye genelinde 29 şehirde 77 sinema salonunun sahibi.&nbsp;<img src="https://images.aposto.com/2025/2/5/1743154388193.jpeg" style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px; border-style: none; position: relative; cursor: pointer; padding: 0px 1px; box-sizing: border-box;" width="550" ratio="1.55" fr-original-style="display: block; vertical-align: top; margin: 5px auto; text-align: center; width: 100%; max-width: 550px;" fr-original-class="fr-draggable">Rexx Sineması, 1960’lardan beri hizmet veriyordu.Senarist, yönetmen ve sinema yazarı Murat Emir Eren, durumu şöyle özetliyor:<blockquote fr-original-style="color: rgb(9, 9, 9); border-color: rgb(224, 101, 53); border-width: 4px; font-style: italic; padding-left: 10px;" style="color: rgb(9, 9, 9); border-color: rgb(224, 101, 53); border-width: 4px; font-style: italic; padding-left: 10px; margin: 0px 0px 1em; border-left-style: solid; box-sizing: border-box;">“Çoklu ve acil çözüm gerektiren bir kriz ortamındayız. Kültürel çölleşme ve dönüşüm de bu kriz başlıklarından biri elbette. Ayrıca sinemanın kendisi de büyük bir değişim geçiriyor; yapım ve dağıtım olanakları yalnızca 5-6 yıl öncesine kıyasla bile farklı bir noktada. Bu dönüşüm, büyük ölçüde teknolojik sermayenin dayatmasıyla gerçekleşti ve bu durum devam ediyor.”</blockquote>Bu zorlu ortamın, Türkiye’de AVM’lerde yer alma ve büyük bir şirket tarafından desteklenme lüksüne sahip olmayan az sayıdaki bağımsız sinemayı da etkilediğini anlatarak devam ediyor sözlerine:<blockquote fr-original-style="color: rgb(9, 9, 9); border-color: rgb(224, 101, 53); border-width: 4px; font-style: italic; padding-left: 10px;" style="color: rgb(9, 9, 9); border-color: rgb(224, 101, 53); border-width: 4px; font-style: italic; padding-left: 10px; margin: 0px 0px 1em; border-left-style: solid; box-sizing: border-box;">“Kapanan işletmeleri bu gelişmelerden bağımsız düşünemeyiz. Tüm bunlar kültür hayatımızı olumsuz etkileyen ve kamu yararı göremediğimiz değişimler. Bugün sinema salonlarının hamilerinden biri olmaları gerekirken Avrupa’daki A sınıfı festivaller dahi tutup AVM sinemalarında gösterimler düzenliyor; birçok köklü sinema salonu dünyanın her yanında işlemez hâle geliyor. Bu sürecin sonuçlarını ve olası çıkış yollarını toplumsal hareketler belirleyecek.”</blockquote>Elbette bu sadece Türkiye’yi etkileyen bir trend değil. Dünya çapında geniş film seçkileri sunan ve film izleyicisini evlerinin konforundan vazgeçirmeyen&nbsp;“streaming” platformlarının yaygınlaşması, tabiri caizse filmi sinema salonundan çıkardı. Eren’e göre, bu bir yanılsama:<blockquote fr-original-style="color: rgb(9, 9, 9); border-color: rgb(224, 101, 53); border-width: 4px; font-style: italic; padding-left: 10px;" style="color: rgb(9, 9, 9); border-color: rgb(224, 101, 53); border-width: 4px; font-style: italic; padding-left: 10px; margin: 0px 0px 1em; border-left-style: solid; box-sizing: border-box;">“Artık ‘film her yerde tüketilebilir,’ ‘Şurada izlenecek film var, burada izlenecek film var,’ ‘X filmi sinemada izlemeye değmez’ gibi düşünceler yaygınlaştı. Artık bir filmi onlarca, yüzlerce kişiyle birlikte izlemenin yarattığı etki ve o ortak deneyim hissi, neredeyse yalnızca film festivallerine (ve onların da yalnızca bir kısmına) sıkışmış durumda.”</blockquote>Bir yabancı olarak, 2011 yılında Türkiye’ye döndüğümde Türkçemi geliştirmek için çok sayıda Türk filmi izlemeye başladım. Aslında hiçbir zaman bir film insanı olmamıştım ancak film izlemenin bir ülke ve dili hakkında bilgi edinmek için harika bir yol olduğunu çabucak fark ettim.&nbsp;O zamanlar İstanbul’da filmlerin kaçak DVD’lerini çok ucuza satan pek çok dükkan vardı. Yavuz Turgul, Yılmaz Güney, Zeki Demirkubuz, Yeşim Ustaoğlu ve Nuri Bilge Ceylan gibi yönetmenlerin filmlerinden alabildiğim kadarını aldım ve bu süreçte dünyanın en güçlü sinema kültürlerinden birine sahip olduğuna inandığım Türk sinemasının büyük bir hayranı oldum. Bağımsız sinema salonlarının giderek azalması ve pek çok filmin sansüre uğraması, bu kültür için büyük bir tehdit oluşturuyor.Son sözü yine Eren'e bırakalım:<blockquote fr-original-style="color: rgb(9, 9, 9); border-color: rgb(224, 101, 53); border-width: 4px; font-style: italic; padding-left: 10px;" style="color: rgb(9, 9, 9); border-color: rgb(224, 101, 53); border-width: 4px; font-style: italic; padding-left: 10px; margin: 0px 0px 1em; border-left-style: solid; box-sizing: border-box;">“Bir kesim bunun büyük bir kayıp olduğunu düşünürken, bir diğer kesim sinemanın zaten böyle dönüşmesi gerektiğini savunuyor. Ancak kesin olan bir şey var: Sinemanın kitlesel bir medya olma özelliği, teknokapitalizm tarafından elimizden alındı. Ancak senin saydığın salonlar, bu deneyimin varlığını sürdürebilmesi için hâlâ çok önemli.”</blockquote>

Her hafta müzik, sinema, eğlence ve sanat dünyasından söyleşiler, incelemeler, öneriler, podcast’ler ve keşif notları e-posta kutunda.

Sinema ve müzik evreninden söyleşiler, incelemeler, öneriler, podcast’ler ve keşif notları.

Duende

1962’den beri Kadıköy’de sinemaseverlerle buluşan Rexx Sineması, İstanbul’un sinema kültüründe apayrı bir yer tutuyordu. Rexx herhangi bir sinema salonu değil, bir hafıza mekanıydı. 2020’de kapılarını kapatmasının ardından, geçen ay tamamen yıkılmasıyla birlikte de bir dönem resmen sona erdi.

Bir perde kapanırken: Rexx ve bağımsız sinemaların sessiz vedası

Yağmurlu bir günde, İstanbul’un iki yakasında, denizin kokusunu içinize çekebileceğiniz iki balık pazarını ziyaret ediyoruz bu hafta: Kadıköy ve Beyoğlu. Geçmişte şehrin en hareketli noktalarından olan balık pazarlarının bugünkü durumu, İstanbul'un sosyokültürel ve ekonomik dönüşümüne de ayna tutuyor.

İstanbul'un iki yakası, iki balık pazarı: Kadıköy ve Beyoğlu

2008'den beri İstanbul'da müzik yapıyorum. Peyote, Kemancı, Dogzstar, Mojo, Shaft, Indigo, Eski Babylon, Bronx ve unuttuğum daha niceleri teker teker kapılarını kapattılar. Öte yandan bir yandan da İstanbul'un yeraltı müzik sahnesi bu sürede çok gelişti. Türkiye'ye taşındığım ilk dönemlere kıyasla artık çok daha fazla müzisyen, çok daha farklı türü temsil eden grup var.&nbsp;Ancak İstanbul gibi devasa bir şehrin, bunlara ev sahipliği yapacak yeterli mekanı yok. Kadıköy'deki Karga ya da Asmalımescit'teki Blind olmasaydı punk, metal ve diğer türleri icra eden underground grupların saatlik kiraladıkları stüdyoların dışında çalacak yerleri olmayacaktı. Uzun süredir İstanbul'da müzisyenlik yapan ve son yirmi yıldır İstanbul müzik sahnesini takip eden Bant dergisinin kurucularından James Hakan Dedeoğlu'na göre bunun nedenleri karmaşık:<blockquote fr-original-style="color: rgb(9, 9, 9); border-color: rgb(192, 229, 160); border-width: 4px; font-style: italic; padding-left: 10px;" style="color: rgb(9, 9, 9); border-color: rgb(192, 229, 160); border-width: 4px; font-style: italic; padding-left: 10px; margin: 0px 0px 1em; border-left-style: solid; box-sizing: border-box;">“2000’ler ve 2010’lardan bu yana İstanbul çok ciddi değişimlerden geçti ve geçiyor. Gezi olayları, darbe girişimi, beyin göçü, ekonomik buhran, pandemi... Liste uzayıp gider. Bu olayların hepsinin İstanbul kültür-sanat hayatı üzerinde derin etkileri oldu. 2013 Gezi olaylarından sonra özellikle Beyoğlu ciddi bir değişim geçirdi ve şehrin kültür-sanat hayatının ekseni kaydı.”</blockquote>Yazının başındaki listelenen mekanların biri hariç hepsi Beyoğlu'ndaydı. Dedeoğlu sözlerine şöyle devam ediyor:<blockquote fr-original-style="color: rgb(9, 9, 9); border-color: rgb(192, 229, 160); border-width: 4px; font-style: italic; padding-left: 10px;" style="color: rgb(9, 9, 9); border-color: rgb(192, 229, 160); border-width: 4px; font-style: italic; padding-left: 10px; margin: 0px 0px 1em; border-left-style: solid; box-sizing: border-box;">"Bunun olumlu tarafları da oldu elbette. Mesela Kadıköy, Beşiktaş gibi başka mahalleler bu anlamda zenginleşti. Ama bu değişim sürecinde ve akabinde ortaya çıkan diğer birçok sebepten ötürü küçük, bağımsız, yeraltı sahnesini kapsayan canlı müzik yerlerinin sayısı azaldı. Zamana yayılmış birçok etkenin sayısız sonuçlarından biri. Ama İstanbul gibi bir şehirde, dönüp geçmişine bakarsan bir döngü olduğunu da fark ediyorsun. Şehir belli dönemlerde kültürel anlamda pik yapıyor, sonra bir düşüş başlıyor, ardından yine kendine geliyor gibi. Mesela biz 2004’te Bant’a ilk başladığımız zamanlarda, bahsettiğin mekanların bir kısmı yoktu, henüz açılmamışlardı. Sonra 2005-2013 arası muhteşem bir ivme kazandı şehir. Sonrası malum, şu anda dipte miyiz, neredeyiz bilemiyorum ama İstanbul gibi bir şehirden umut kesilmez demek istiyorum."</blockquote>İstanbul'un müzik sahnesinin büyümesini ve gelişmesini izlemek heyecan verici olsa da bugün var olan ve düzenli olarak konserlere ev sahipliği yapan önemli mekanların çoğunun büyük şirketlere ait olması iç karartıcı bir gerçek.İrlandalı post punk grubu Fontaines DC, geçen sene Zorlu Holding'in İsrail'deki yatırımlarından dolayı Filistin'le dayanışma amacıyla Zorlu PSM'deki konserini iptal etti ve daha sonra birçok sanatçı orada çalmayı reddederken bazı konser izleyicileri de mekanı boykot etti. Babylon isim olarak hâlâ varlığını sürdürse de Bomontiada'daki mevcut yeri mekanın eski ruhunu yakalayamıyor. Ayrıca girişinde metal dedektörünün olduğu steril bir mekanda konsere gitmek de garip geliyor. Dedeoğlu bu değişimi şöyle yorumluyor:<blockquote fr-original-style="color: rgb(9, 9, 9); border-color: rgb(192, 229, 160); border-width: 4px; font-style: italic; padding-left: 10px;" style="color: rgb(9, 9, 9); border-color: rgb(192, 229, 160); border-width: 4px; font-style: italic; padding-left: 10px; margin: 0px 0px 1em; border-left-style: solid; box-sizing: border-box;">"Bağımsız venue’lerin azaldığı, devlet desteğinin olmadığı bir dünyada canlı müzik sahnesinin ve sanatçıların büyük sermayelere bağımlı hâle gelmesi biraz da kaçınılmaz maalesef. İstanbul gibi bir şehirde, böylesi ekonomik koşullarda canlı müzik sahnesinin büyük ölçüde büyük sermayenin eline geçmesi endişe verici elbette. Çünkü kültür, sanat, müzik ortamının yönlendirme ve çerçevelemeden uzak, kendi içerisinde, etkileşimle büyümesi gerekir.Ancak sermaye tekelindeki bir kültür-sanat dünyasından bunu bekleyemezsiniz. Yani Babylon, Zorlu PSM gibi yerlerin bir zamanlar Peyote’nin yaptığı gibi bir alternatif bir kültürel bir sahne yaratmasını bekleyemezsiniz. Zaten öyle bir misyonları da yok. Yine de bu ortamda, arkasında büyük ya da küçük sermaye de olsa çok güzel işler çıkartan, heyecan verici mekanlar da var. Kısacası mesele dönüp dolaşıp ekonomiye geliyor.”</blockquote>Peyote kapanmaması gereken mekanlardan biriydi. İstanbul'da bağımsız müziğin en önemli merkeziydi. İkinci evim gibiydi, dahil olduğum tüm gruplar orada çalardı. Sayısız geceyi terasında içerek geçirdim. 2019'da bir kadın DJ, mekanın yöneticilerinden birini tacizle suçladı. Peyote, bu isimle yollarını ayırmak yerine onun arkasında durdu ve bunun sonucunda toplu bir açıklama ile birçok kolektif ve sanatçının dahil olduğu geniş çaplı bir boykot başlatıldı. Sonrasında Peyote'nin ömrü çok uzun olmadı ve İstanbul'un yeraltı sahnesi bundan ciddi zarar gördü.Kadıköy'deki&nbsp;Shaft adlı mekan, yıllarca Yavuz Çetin gibi efsanelerin sahne aldığı bir rock bar olarak anıldı ancak 2010'lara gelindiğinde mekanın eski hâlinden eser kalmamıştı. 2012 yılında eski grubum Foton Kuşağı orada çalarken erkekler tuvaleti neredeyse sel götürecek hâldeydi. Çalışanlar izleyicilere içki almaları için baskı yapıyordu ve içkiler çok pahalıydı. Gruplara ödeme yapılmıyordu. (En azından o gece bize yapılmadı, içki fişi bile verilmedi.) Bir yıl sonra yeniden Shaft'ta çaldık. Erkekler tuvaletini hâlâ su basıyordu ve havalandırma olmadığı için nem oranı o kadar yoğundu ki gitarımın akordu anında bozuldu. Bir daha asla orada çalmamaya yemin ettik. 2017 yılında Shaft kapandı ve sahipleri artık rock müzikten kâr elde etmenin mümkün olmadığını iddia etti.&nbsp;Ağaç Ev ise Kadıköy'ün popülaritesinin arttığı dönemde mekanı aslına uygun bir şekilde restore edilerek yeniden açıldı ve bugün hâlâ ayakta. Anlaşılan o ki, mekanınıza iyi baktığınızda rock'tan kâr etmek mümkün.&nbsp;Canlı müziğe odaklanan yeni bir mekan açmak, özellikle de bu ekonomide, oldukça riskli. Dedeoğlu şöyle diyor:<blockquote fr-original-style="color: rgb(9, 9, 9); border-color: rgb(192, 229, 160); border-width: 4px; font-style: italic; padding-left: 10px;" style="color: rgb(9, 9, 9); border-color: rgb(192, 229, 160); border-width: 4px; font-style: italic; padding-left: 10px; margin: 0px 0px 1em; border-left-style: solid; box-sizing: border-box;">"Özellikle pandemi sonrası dünyada canlı müzik mekanı açmak, işletmek iyice zorlaştı. Underground dahi olsa, uygun kiralı, sahnesi canlı müzik ekipmanları olan bir mekan açmak gerçekten çok zor. Sonuçta konser dediğin en fazla 90 dakika sürse, öncesi ve sonrası ile birlikte 2,5 saatlik bir zaman dilimi gibi düşünelim. Sattığın bilet kadar para geçiyor eline. Bunun operasyonel maliyetleri de var. Böyle düşününce, canlı müzik harcamalarına girmediğin, uzun saatler açık olduğun ve sadece içki sattığın bir senaryo muhtemelen daha kârlı geliyor insanlara. Dolayısıyla ekmeğin aslanın ağzında olduğu bir dönemde insanlar riskli ya da idealist işlere pek girmiyor, giremiyor. Hâl böyle olunca underground kültürü seven, idealist birilerinin bir konser mekânı açma ihtimali de azalıyor."</blockquote>Dedeoğlu yine de İstanbul'un müzik sahnesi hakkında iyimserliğini koruyor:&nbsp;<blockquote fr-original-style="color: rgb(9, 9, 9); border-color: rgb(192, 229, 160); border-width: 4px; font-style: italic; padding-left: 10px;" style="color: rgb(9, 9, 9); border-color: rgb(192, 229, 160); border-width: 4px; font-style: italic; padding-left: 10px; margin: 0px 0px 1em; border-left-style: solid; box-sizing: border-box;">"Bu şehir her zaman aşırı heyecan verici, her zaman şaşırtmaya hazır, yeri ve zamanı gelince ana akıma yön verme potansiyeli olan bir yeraltı müzik sahnesine sahip. Venue’lerin azlığı, çokluğu tamamen dönemsel koşullara endeksli, dolayısıyla değişken. Bâki olan ise İstanbul gibi bir şehrin barındırdığı hiç de azımsanmayacak sayıdaki yaratıcı nüfusu."</blockquote>

İstanbul'un bağımsız canlı müzik mekanları 2010'lardan beri teker teker kapanırken İstanbul'daki müzik sahnesi her geçen gün yeni müzisyenlere ve farklı türlere ev sahipliği yapıyor. Peki bu denli yeni sese rağmen İstanbul'daki canlı müzik sahnesi nasıl bu kadar yara aldı?

Mekanlar değişirken: Dünden bugüne İstanbul'un canlı müzik sahnesi

Yedikule-Beyoğlu arası İstanbul'un iki klasik meyhanesi Safa ve Seviç'te tokuşturulan rakı kadehlerini, mezelerle dolu masaları aşıyor ve şehrin sürekli değişen sosyal ve kültürel dokusunun buradan nasıl göründüğünü, bu mekanları babalarından devralan oğullardan dinliyoruz.

Kadeh izlerinin peşinde iki İstanbul klasiği: Safa ve Seviç meyhaneleri

Asla uyumayan İstanbul’da, tıpkı şehir gibi "uyanık" olan mekanların başında çorbacılar geliyor. Gündüz gözüyle Kasımpaşa’dan yola çıkıp, günü Karaköy’de noktalıyoruz. Hangi vakitte, hangi mekanda, hangi çorba içilmeli sorularını peş peşe sıralıyoruz.

Günden geceye: İstanbul çorbacıları

Diyarbakır'dan İstanbul'a, her yörede farklı usulde yapılan lahmacunun "ulusal yemek" olma potansiyelini tartışmaya açmak cazip gelse de uzak durmaya karar veriyoruz. İyi lahmacunun izinde şehirdeki favori duraklarımızı geziyor, işin inceliklerini ustalarından dinliyoruz.

İnce hamur, büyük hikaye: Lahmacunun peşinde bir gün

Şehir mutfağı denilince pek de akla gelmeyen büfe kültürü, İstanbul'un mutfak kimliğinde nasıl bir rol üstleniyor? Yanıtı, kültleşen mekanlar ve yemekler üzerinden arıyoruz.

Büfe bir kültürdür İstanbul mutfağında

Güneydoğu Anadolu mutfağının İstanbul'daki merkez noktası Güngören'den, namıdiğer Küçük Antep'ten tadı damakta kalan yemekler ve zihin açan sohbetler.

Küçük Antep'te bir akşamüstü

Seyahat ve kültür yayını SOLİ, şehirleri ve içindeki farklı kültürel toplulukları araştırmak üzere mahallelere ve mahallelilerin hikâyelerine odaklanıyor. 

Soli, mahallenin esnaflarının, binalarının, sokaklarının, insanlarının hikâyesini anlatıyor.

Soli

Bu, bir yemek yazarından Kurtuluş’ta yeme içme rehberi değil. Kurtuluş’u, mahallede ocağın altını yakanlar ve komşuluk üzerinden okuma kılavuzu.

Kurtuluş’ta 2 + (1)

Güneydoğu Anadolu'nun inatçı şarap üreticileri için şarap, bir hobiden ya da geçim kaynağından çok daha fazlası; kültür, toprak, geçmiş ve gelecek. 

Diyarbakır - Mardin hattında: Asma, su, toprak ve tarih

Paul Benjamin Osterlund

Balkanlar'dan Anadolu’ya: Bir göç mutfağı hikayesi