2026 yılı hızlı bir şekilde başladı ve hızlı bir şekilde de ilerliyor. “Yeni yılın ilk haftası” olarak adlandırabileceğimiz önümüzdeki hafta bizi, yurt içinde enflasyon, yurt dışında ise tarım dışı istihdam gibi kritik veriler bekliyor.

Aslında gıda her zaman siyasetin bir parçasıydı ama bugün bu ilişki giderek daha çok egemenlik, dayanıklılık ve haklar üzerinden tartışılıyor. Havyardan deniztarağına, Wagyu sığırından trüfe, lüks gıda ürünleri üzerinden yürüyen gıda egemenliği tartışması ise bizi kaçınılmaz olarak nüfusun, emeğin ve kuşakların geleceğine; yani tarımın sosyal ve demografik boyutuna doğru çekiyor.

Hayranlık müessesesi, uzun süredir boş zamanlarda gösterilen tutku ve sevgiyle ilgiliydi. Bugün ise hayran olduğun şeyi tutkuyla sevmen yetmiyor, onunla ilgili üretmen, paylaşman ve görünür olman da gerekiyor. Üstelik artık tüm bu emek verimlilik esasıyla ölçülebiliyor. Bir zamanlar komünite hissini öğreten bu dünya, şimdilerde sömürü üzerine kurulu, mesaisi hiç bitmeyen, ücret de alınmayan tam zamanlı bir işe benzetiliyor.

Petrol, altın ve nadir toprak elementleri… Venezuela’nın muazzam enerji ve mineral kaynakları, ne ülkenin ekonomisine ne de yurttaşlarının refahına hizmet ediyor; aksine jeopolitik anlaşmazlıkların ve Venezuela'nın kurumsal çöküşünün merkezinde yer alan kilit bir faktör olarak öne çıkıyor.

Eğer sözcüğü genelde “şart” anlamını güçlendirmek için şartlı cümlelerin başına getirilir. “Takdirde, ise, halinde, şayet” anlamlarında kullanılır. Üstelik "eğer" şiirlerde, şarkı sözlerinde de hak ettiği yeri her zaman bulmuştur.

Bir masaya davet edilmek çoğu zaman sandığımızdan daha büyük bir anlam taşır. Bazen birini ciddiye aldığımızı, bazen onu "bizden" saydığımızı, bazen de aramızdaki mesafeyi kaldırmaya hazır olduğumuzu gösterir. Kimi sofralar yalnızca yemek yenilen yerler değildir; statüleri, ilişkileri ve aidiyetleri yeniden kurar. Birlikte yemek yemenin tarihine baktığımızda da bu basit gibi görünen eylemin insan hayatında nasıl dönüştürücü bir güç taşıdığını görmek zor değil.

Bir çırpıda geçen haftanın öne çıkan gelişmeleri.

Ev ya da araba sahibi olmanın giderek zorlaştığı bir ortamda, birçok genç çalışan kendini daha erişilebilir harcamalarla “avutuyor”: Konser biletleri, taksitle alınan marka kıyafetler, spor salonu üyelikleri, iyi bir kahve zincirinde “iyi hissettiren” küçük rutinler. Bunlar bir savurganlık göstergesi olmaktan çok, geleceği sabitleyemeyenlerin bugünü katlanılır kılma çabası gibi duruyor. Büyük hedefler uzaklaştıkça, rasyonellik küçük rutinlerde avunuyor.

Algoritmanın merhametine bırakılan her ilişki, yarın kesilebilir. Yani semt bizimken ev kira olmamalı, çok takipçili ünlü olmakla da avunmamalı. Bugün aslen kitlemizi platformlardan kendi mecralarımıza taşıma gücünü konuşmalıyız.

Hafta başı Yalova’da öldürülen IŞİD militanlarının aileleriyle yapılan röportajlar gösteriyor ki IŞİD'in iletişim ve devşirme stratejisi 10 yıl önceden pek farklı değil. Ailelerin anlattıkları, teröristlerin küçük farklarla bire bir aynı yoldan geçerek radikalleştiğine işaret ediyor. Peki bu yöntemlerle ilgili neler biliyoruz? Acaba IŞİD'in iletişim stratejisi hâlâ etkili mi?

Bir zamanlar Türk dizileri Ortadoğu bölgesi için özgürlük ve eşitliğin hayal mekanıydı. Arap Baharı döneminde özellikle kadın izleyiciler için romantizmin ve kaçışın alanına dönüşmüştü. Bugün ise aynı dizilerde bu kez adalet aranıyor; diziler birer güvenli alan hâline geliyor. Bu durum, Türkiye’nin bugünkü ruh hâlini de dramatik biçimde ortaya koyuyor.

2025’e “adios” diyoruz artık. Bildiğimiz bir yerden ayrılıyor, 2026’nın belirsizliğine doğru yola çıkıyoruz. Bu belirsizlik, sadece kaybolma riskini değil; yolun bir yerinde yeniden bulunma, başka bir biçimde geri dönme ihtimalini de barındırıyor. Konforu sabit bir durak değil de, yolda kendimize eşlik edebilme hâli olarak düşündüğümüzde, belki de bu bilinmezlik yeni bir konfor alanına dönüşecektir kim bilir.

Herkesin başka bir hikayesi var, ama çoğumuzun ortak yönü sahip olduklarımız içinde zamanımızdan ibaret oluşu. Onun da önemli kısmını para kazanmaya harcamak zorundayız. Peki yaşamak? Peki gülmek? Ayakta kalmak? Neye rağmen ve ne uğruna? İnsanlar bunların cevabını yalnız sabahları değil, ömür boyunca arıyor.

2025 yılı Türkiye ekonomisi için oldukça hareketli geçti. Ekonomi yönetimine göre ekonomik dengelenme aşamasının son yılı olarak ifade edilen ve iddialı hedeflerle başlayan 2025, yıl içinde yaşanan finansal şoklar, parasal sıkılıktan kademeli gevşemeye geçiş süreci, işgücü kompozisyonunu değişimi ve dezenflasyonun güçlenmesi gibi pek çok sürece tanık oldu. Peki Türkiye ekonomisi için 2025 yılı nasıl geçti?

Türk bankacılık sektörü 2025 yılını nasıl değerlendiriyor ve 2026 yılına dair neler bekliyor? Garanti BBVA Genel Müdürü Mahmut Akten, Akbank Genel Müdürü Kaan Gür ve QNB Türkiye Genel Müdürü Ömür Tan değerlendirme ve beklentilerini Aposto ile paylaştı.